Aktualizacja Nowe: przeglądarka monitoringu płac — 1 358 placówek

EN

Analizy

Cięcie limitów na medycynę: Polska już raz to zrobiła.

W latach 1987–2003 nabór na medycynę spadł o co najmniej 65%, a poziom sprzed cięcia wrócił po 31–36 latach. Wyrwę widać w rejestrze lekarzy. Francja i Portugalia przeszły to samo — i odrabiały to przez kilkanaście do dwudziestu lat.

Aktualizacja
Opracowanie
Redakcja
Czas czytania
10 min

Spór o to, czy Polska kształci za dużo lekarzy, ma precedens. Na przełomie lat 80. i 90. nabór na medycynę ścięto z ponad 6 000 miejsc do ok. 2 000 i trzymano go na tym poziomie przez ponad dekadę. Poziom sprzed cięcia wrócił po 31–36 latach, zależnie od tego, które miejsca liczyć. To samo zrobiły Francja i Portugalia, a skutki tych decyzji widać w kadrze lekarskiej do dziś.

Opisujemy, ile wiadomo o polskim cięciu i skąd pochodzą te liczby, jaki ślad zostawiło w rejestrze lekarzy i jak podobne decyzje wyglądały w dwóch innych krajach. Na koniec wracamy do analizy opublikowanej przez Naczelną Izbę Lekarską w 2024 r., która proponowała ciąć po raz drugi, i do pytania, na jakiej podstawie w ogóle ustala się tę liczbę.

65%

o co najmniej tyle spadła liczba miejsc na studiach lekarskich między 1987 a 2003 r. — z ponad 6 000 do 2 090

36lat

minęło, zanim nabór na studia stacjonarne po polsku znów przekroczył 6 000 miejsc — w roku 2023/24

27%

mniej jest lekarzy w wieku 46–50 lat niż w wieku 56–60 lat (stan na 31.12.2025)

76%

o tyle Portugalia zmniejszyła nabór na medycynę w latach 1979–1986 — z 805 do 190 miejsc

DokładnaEDULOG, 2018

Jak Polska ścięła nabór

Według Rynku Zdrowia liczbę miejsc na pierwszym roku medycyny zmniejszano stopniowo z ponad 6 000 w 1987 r. do ok. 3 300 w 1990 r., a jeszcze w 2003 r. na studiach dziennych na kierunku lekarskim było 2 090 miejsc.1 Polityka Zdrowotna pisze, że w latach 1994–2000 przyjmowano niewiele ponad 2 000 osób rocznie.2 Największa część cięcia przypadła więc na trzy lata: między 1987 a 1990 r. nabór zmalał o ok. 45%. Potem przez ponad dekadę utrzymywał się przy dnie. Od 1987 do 2003 r. spadek wyniósł co najmniej 65% — „co najmniej”, bo punktem wyjścia jest „ponad 6 000” miejsc.

Dlaczego cięto? W tym samym artykule Rynku Zdrowia były prezes Naczelnej Rady Lekarskiej (w latach 2010–2018) tłumaczył, że politycy uznali liczbę absolwentów za zbyt dużą. Tę „nadprodukcję” wiązano z tym, że Polska była traktowana jako „zaplecze medyczne dla działań Układu Warszawskiego”, a kraj wychodził z biedy i inaczej szacował potrzeby zdrowotne.1 To wyjaśnienie podane po prawie trzech dekadach, a nie dokument z czasu decyzji.

Odbudowa trwała ponad trzy dekady

Ministerstwo Zdrowia pisze, że limity przyjęć na kierunek lekarski zwiększa od 2005 r.4 Na studiach stacjonarnych odbudowa szła powoli: 2 360 miejsc w 2005 r., 3 023 w 2010 r.5 i 3 589 w roku 2015/16.6

Na studiach stacjonarnych po polsku poziom z 1987 r. wrócił dopiero w roku 2023/24

Miejsca na studiach lekarskich stacjonarnych (dziennych) po polsku: ponad 6 000 w 1987 r., ok. 3 300 w 1990 r., niewiele ponad 2 000 w latach 1994–2000, 2 090 w 2003 r., 2 360 w 2005 r., 3 023 w 2010 r., 3 589 w roku 2015/16, 5 042 w 2019/20, 5 836 w 2022/23, 6 707 w 2023/24 i 7 158 w 2026/27.
Do 2003 r. — liczby z prasy, bez źródła pierwotnego: 1987 i 1990 to miejsca na pierwszym roku, 2003 — na studiach dziennych, 1994–2000 — „niewiele ponad 2 000” bez danych rocznych. 2005 i 2010 — studia stacjonarne według Forum Akademickiego. Od 2015/16 — suma z rozporządzeń ministra zdrowia: studia stacjonarne po polsku z odrębną pulą dla cudzoziemców, w wersji końcowej, z nowelizacjami. Bez studiów niestacjonarnych i bez studiów w języku obcym.Źródło: Rynek Zdrowia (2019), Polityka Zdrowotna, Forum Akademickie (2022), rozporządzenia MZ — obliczenia własne

Ile lat trwał powrót, zależy od tego, które miejsca porównać z 1987 r. Studia stacjonarne po polsku, razem z pulą dla cudzoziemców, przekroczyły 6 000 miejsc dopiero w roku 2023/24 — było ich wtedy 6 707, 36 lat po 1987 r.6 Jeśli doliczyć płatne studia niestacjonarne po polsku, próg padł w 2018/19, po 31 latach: limit po jesiennej nowelizacji dał 6 123 miejsca po polsku.7 Która miara lepiej odpowiada liczbie z 1987 r., nie wiadomo, bo nie znamy jej definicji.

Limit łączny, ze studiami niestacjonarnymi i studiami w języku obcym, wynosi w roku 2026/27 10 730 miejsc, z czego 8 892 po polsku.8 Jak rósł rok po roku, pokazuje tabela w analizie English Division, a dlaczego mimo to brakuje lekarzy — analiza Dlaczego brakuje lekarzy. Kto ustala limit i jaką rolę ma w tym samorząd lekarski, opisujemy w tekście o reglamentacji dostępu do zawodu.

Wyrwa w rejestrze lekarzy

Skutków cięcia można szukać w strukturze wieku lekarzy. Centralny Rejestr Lekarzy podaje, ilu lekarzy wykonujących zawód jest w każdej pięcioletniej grupie wieku. Wśród lekarzy w wieku 26–70 lat najmniej liczna grupa to 46–50-latkowie, czyli roczniki, które zaczynały studia mniej więcej w drugiej połowie lat 90., gdy nabór był najniższy.9

Wśród lekarzy w wieku 26–70 lat najmniej jest 46–50-latków — roczników, które zaczynały studia przy najniższym naborze

Lekarze wykonujący zawód według wieku, stan na 31.12.2025: 26–30 lat — 20 346, 31–35 — 19 834, 36–40 — 17 008, 41–45 — 12 787, 46–50 — 11 607, 51–55 — 12 563, 56–60 — 15 963, 61–65 — 15 183, 66–70 — 14 830.
Lekarze wykonujący zawód (bez lekarzy dentystów), stan na 31 grudnia 2025 r. Rok rozpoczęcia studiów to przybliżenie: rok urodzenia plus 19 lat. Rejestr obejmuje lekarzy, którzy wykonują zawód w Polsce, także z dyplomem zagranicznym — to nie jest liczba przyjętych na studia z danego rocznika.Źródło: NIL, Centralny Rejestr Lekarzy — zestawienie według wieku

W wieku 46–50 lat jest 11 607 lekarzy. To o 27% mniej niż w wieku 56–60 lat (15 963), czyli wśród tych, którzy zaczynali studia przed cięciem, i o 43% mniej niż w wieku 26–30 lat (20 346), którzy weszli na studia po odbudowie limitów.9 Luka przypada na środek kariery zawodowej.

Mniejsza liczba lekarzy nie wynika z mniejszych roczników urodzeń. Grupa 41–45 lat, też jedna z najmniej licznych (12 787 lekarzy), to osoby urodzone mniej więcej w latach 1981–1985, czyli w szczycie ostatniego wyżu demograficznego. W 1983 r. w Polsce urodziło się blisko 724 tys. dzieci.10 Ograniczeniem nie była więc liczba młodych ludzi, tylko liczba miejsc na studiach.

Cięcie limitów nie jest jednak jedynym wyjaśnieniem luki. Ten sam były prezes NRL wskazywał, że wyraźne załamanie kadrowe przyszło po wejściu Polski do Unii Europejskiej, gdy lekarze zaczęli częściej wyjeżdżać.1 W 2004 r. dzisiejsi 46–50-latkowie mieli 24–28 lat, czyli kończyli studia lub staż, a 41–45-latkowie mieli 19–23 lata i byli na studiach. Część luki to więc emigracja, a nie tylko nabór. Publiczne dane nie pozwalają rozdzielić tych dwóch przyczyn, bo nie pokazują, ilu lekarzy z tych roczników wyjechało na stałe.

Portugalia: nabór w dół o trzy czwarte

W Portugalii na początku lat 70. uznano, że na studiach medycznych jest za dużo studentów, co utrudniało m.in. zajęcia w szpitalach. Rząd wprowadził numerus clausus, a według opracowania EDULOG nabór ograniczono za mocno i na zbyt długo. W latach 1979 i 1980 globalny limit na medycynie wynosił 805 miejsc, a w 1986 r. spadł do 190 — o 76%. W roku 1999/00 wynosił 70% poziomu z 1979 r., a przekroczył go po raz pierwszy w 2000/01, po 21 latach. Od 2010/11 utrzymuje się na poziomie ok. 1 700 miejsc rocznie.11

Ślad tej decyzji widać w kadrze. Studium Uniwersytetu w Coimbrze dla portugalskiej izby lekarskiej z 2013 r. nazwało go „luką pokoleniową”: lekarze w wieku 40–49 lat stanowili tylko 15% wszystkich lekarzy.12 Według danych portugalskiego rejestru pacjentów z 24 sierpnia 2026 r. na przypisanie lekarza rodzinnego czekało ok. 1,36 mln osób.13 Liczby nie da się wprost zestawić z wcześniejszymi, wyższymi szacunkami, bo w 2026 r. zmieniono sposób klasyfikowania pacjentów w rejestrze — część spadku wynika z tej zmiany.

Portugalia uczy też ostrożności przy wskaźniku „lekarzy na 1000 mieszkańców”. W statystykach OECD ma ich 5,8, ale to liczba lekarzy z prawem wykonywania zawodu, łącznie z emerytami i osobami, które nie praktykują. OECD sama zaznacza, że ta liczba zawyża możliwości systemu.14 Gdy portugalski urząd statystyczny policzył lekarzy praktykujących, wyszło ich 46 131 w 2024 r.15 Ta sama pułapka dotyczy Polski — zob. Dlaczego brakuje lekarzy.

Francja: cięcie o 61% i korekta po dziesięciu latach

Francja wprowadziła numerus clausus na medycynie ustawą z 1971 r., z limitami od 1972 r. Według OECD oficjalnym celem było dopasowanie liczby studentów do możliwości szkoleniowych szpitali, a mniej jawnym — ograniczenie liczby lekarzy i presji na wydatki w systemie, który płaci za każdą usługę.16 Nabór spadł z blisko 9 000 osób rocznie w połowie lat 70. do 3 500, czyli o 61%.16 Według francuskiej Akademii Medycznej dno, 3 500 miejsc, przypadło na 1992 r. Limit powinien był rosnąć już od końca lat 80., a podniesiono go dopiero dziesięć lat później — do 7 500 miejsc w 2007 r.17 Do 2011 r. wrócił do 8 000.16

Skutki widać do dziś. Według francuskiego urzędu statystyki zdrowia (DREES) na 100 tys. mieszkańców przypadało w 2021 r. 318 lekarzy, wobec 325 w 2012 r. Gęstość standaryzowana, czyli uwzględniająca starzenie się ludności, ma według projekcji spadać do 2028 r. i dopiero ok. 2035 r. wrócić do poziomu z 2021 r. Wariant z naborem większym o 20% przyspiesza wyjście z dołka o ok. trzy lata — nie usuwa go.18

W 2019 r. Francja zniosła numerus clausus. Pięć lat później francuski trybunał obrachunkowy (Cour des comptes) ocenił, że wciąż brakuje wspólnej metody szacowania potrzeb zdrowotnych, więc nie da się zagwarantować, że obecne cele są trafne.19

Trzy kraje, ten sam schemat

Liczb miejsc z różnych krajów nie da się porównać wprost, bo różnią się systemy kształcenia i liczba mieszkańców. Można porównać przebieg decyzji: o ile cięto, czym to uzasadniano i jak długo trwał powrót. Zestawienie opiera się na źródłach z poprzednich sekcji.11116

PolskaFrancjaPortugalia
Cięcieponad 6 000 → 2 090 miejsc (1987–2003), co najmniej −65%ok. 9 000 → 3 500 (połowa lat 70. – 1992), −61%805 → 190 (1979–1986), −76%
Podany powódza dużo absolwentów, „zaplecze medyczne Układu Warszawskiego” — wyjaśnienie z 2019 r.możliwości szkoleniowe szpitali; mniej jawnie — wydatkiza dużo studentów, trudności z zajęciami w szpitalach
Powrót do poziomu sprzed cięcia31–36 lat, zależnie od definicji7 500 w 2007 r., 8 000 w 2011 r. — poniżej szczytu; korekta o dziesięć lat spóźniona21 lat (2000/01)
Ślad w kadrzelekarzy w wieku 46–50 lat o 27% mniej niż w wieku 56–60 latgęstość lekarzy spada do 2028 r.lekarze w wieku 40–49 lat — 15% kadry (2013)

W żadnym z trzech przypadków podanym powodem nie był rachunek potrzeb zdrowotnych ludności. Decydowały pojemność uczelni i szpitali, wydatki albo ocena polityczna, a skutki pojawiały się po kilkunastu latach, bo tyle trwa droga od przyjęcia na studia do tytułu specjalisty (zob. Dlaczego brakuje lekarzy). W każdym z tych krajów limit ustalało państwo, a nie samorząd lekarski.

Propozycja drugiego cięcia z 2024 r.

W czerwcu 2024 r. Naczelna Izba Lekarska opublikowała analizę, którą przygotował ówczesny przewodniczący jej zespołu do spraw transformacji systemu ochrony zdrowia. Izba zaznaczyła, że nie jest to stanowisko Naczelnej Rady Lekarskiej. Według modelu zespołu w 2048 r. Polska będzie potrzebować ok. 5,14 lekarza na 1000 mieszkańców (w przedziale 4,8–5,4), a przy limitach proponowanych wtedy przez ministerstwo osiągnęłaby 6,3, czyli ok. 20% ponad zapotrzebowanie. Koszt kształcenia nadmiarowych lekarzy oszacowano na nawet 15 mld zł w okresie prognozy.20

Analiza przedstawiła trzy warianty i nie wskazała, który rekomenduje:20

  • Wariant A: utrzymać 7 797 miejsc na studiach po polsku z projektu rozporządzenia na rok 2024/25, a od 2027 r. „obciąć liczbę miejsc skokowo o niemal połowę”, do ok. 4 100 rocznie.
  • Wariant B: zmniejszać liczbę miejsc co roku o ok. 9%, do ok. 4 200 rocznie od 2030 r.
  • Wariant C: zmniejszyć limit o 1 500 miejsc już w 2024 r., do ok. 6 300, a potem o 4% rocznie w latach 2026–2034, do ok. 4 200.

Poziom ok. 4 100 miejsc Polska przechodziła w czasie pierwszego cięcia mniej więcej w latach 1988–1989, między ponad 6 000 w 1987 r. a ok. 3 300 w 1990 r.1 To porównanie przybliżone: analiza liczy wszystkie miejsca po polsku, a liczby z lat 80. dotyczą pierwszego roku studiów.

W tekście analizy nie ma ani słowa o wynagrodzeniach lekarzy — sprawdziliśmy jej wersję na stronie izby 16 października 2026 r. Jej argumentami są koszt kształcenia i bilans podaży lekarzy z zapotrzebowaniem. Sama analiza powołuje się też na doświadczenia innych krajów: ostrzega przed „efektem yo-yo”, czyli wahaniami limitów ustalanych bez wcześniejszych analiz, i postuluje plan liczby miejsc na 5–10 lat naprzód.20

Żaden z wariantów nie wszedł w życie. Ostateczna wersja rozporządzenia na rok 2024/25 dała 8 226 miejsc po polsku zamiast 7 797 z projektu, w 2025/26 było ich 8 616, a w 2026/27 — 8 892.21 W czerwcu 2026 r. Ministerstwo Zdrowia zapowiadało jednak, że limitu nie trzeba już zwiększać, a w kolejnych latach może on spaść.22 Spór o kierunek trwa, a samorząd lekarski opiniuje kolejne projekty — opisujemy to w tekście o reglamentacji dostępu do zawodu.

Test „pokaż model”

Izba i ministerstwo dochodzą do podobnego wniosku. Ministerstwo Zdrowia w listopadzie 2025 r. prognozowało, że do 2034 r. podaż lekarzy przewyższy zapotrzebowanie, przy założeniu, że lekarz pracuje średnio 161 godzin w miesiącu. Napisało: „Wyzwaniem dla ochrony zdrowia na przyszłość nie będą więc braki kadrowe wśród lekarzy”.4 Zastrzegło przy tym, że braki mogą wystąpić w niektórych regionach i dziedzinach. Szerzej o tej prognozie piszemy w analizie Dlaczego brakuje lekarzy.

Z historii trzech krajów wynika prosty test dla każdej propozycji zmiany limitu, w górę lub w dół: pokaż model. Jakie potrzeby zdrowotne przyjmujesz, na jakich danych, przy jakim czasie pracy lekarza, z jakim rozbiciem na regiony i dziedziny — i co się dzieje, gdy zmienić te założenia.

  • Analiza izby z 2024 r. opisuje wyniki i warianty, ale na stronie izby nie ma danych wejściowych ani rachunku, który pozwalałby ją odtworzyć. Jej autor pisał przy tym, że rozmowa powinna dotyczyć przyjętych założeń i mechaniki modelu.20
  • Ministerstwo w komunikacie z listopada 2025 r. nie podaje metody prognozy.4 Na portalu BASiW publikuje jednak interaktywny raport „Model popytowo-podażowy lekarzy” z definicjami, źródłami danych i scenariuszami.23 Czy pozwala on przeliczyć wynik na własnych założeniach, nie ustaliliśmy.

Francja po pięćdziesięciu latach regulowania naboru wciąż nie ma wspólnej metody szacowania potrzeb.19 Bez jawnego modelu nie da się sprawdzić, czy proponowana liczba wynika z potrzeb pacjentów, czy z czegoś innego — a pomyłka wychodzi na jaw po kilkunastu latach. Jak zmiana naboru przekłada się na liczbę lekarzy w kolejnych dekadach, można sprawdzić w symulatorze podaży lekarzy.

Ta sama zasada — decyzje o publicznych pieniądzach na jawnych danych — stoi za naszym postulatem: jawnymi danymi pseudonimizowanymi, czyli łącznymi wypłatami z publicznych pieniędzy dla każdej osoby, pod stałym identyfikatorem, bez nazwisk.

Przypisy 23ustawy, dane i komunikaty, z których korzystaliśmy
  1. Rynek Zdrowia, „Limity przyjęć na medycynę wyraźnie rosną. Czy odbudujemy lekarskie kadry?”, 16.09.2019 — miejsca na I roku: ponad 6 000 w 1987 r. i ok. 3 300 w 1990 r.; 2 090 miejsc na studiach dziennych w 2003 r. (bez wskazania źródła); wypowiedź prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej w latach 2010–2018 o przyczynach cięcia i o emigracji po 2004 r. ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5

  2. Polityka Zdrowotna, artykuł o naborze na studia medyczne — ponad 6 000 studentów w 1987 r. i niewiele ponad 2 000 w latach 1994–2000, bez wskazania źródła. ↩

  3. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 24 kwietnia 2003 r. w sprawie limitów przyjęć na studia medyczne, Dz.U. 2003 nr 99 poz. 917 — załączniki z limitami ogłoszono jako oddzielny załącznik do numeru Dziennika Ustaw; w pliku aktu ich nie ma. ↩

  4. Ministerstwo Zdrowia, „Kształcenie i liczba lekarzy — trendy i wyzwania”, 7.11.2025 — zwiększanie limitów od 2005 r., prognoza nadwyżki do 2034 r. przy średnio 161 godzinach pracy miesięcznie, zastrzeżenie o brakach w niektórych regionach i dziedzinach. ↩ ↩2 ↩3

  5. Forum Akademickie, „Lekarskie limity”, nr 9/2022 — miejsca na studiach stacjonarnych po polsku: 2 360 w 2005 r. i 3 023 w 2010 r. ↩

  6. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, odpowiedź na interpelację nr 9177, 28.04.2025 — limit na kierunku lekarskim w podziale na cztery rodzaje studiów: w 2015/16 3 529 miejsc stacjonarnych po polsku i 60 dla cudzoziemców; w 2023/24 (Dz.U. 2023 poz. 1322 i 2027) 6 598 i 109. ↩ ↩2

  7. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 16 lipca 2018 r., Dz.U. 2018 poz. 1381, zmienione rozporządzeniem z 26 września 2018 r., Dz.U. 2018 poz. 1845, zał. nr 1 — po zmianie 4 691 miejsc stacjonarnych po polsku, 87 dla cudzoziemców i 1 345 niestacjonarnych; sumy — obliczenia własne. W pierwotnej wersji aktu było to 5 955 miejsc, a próg 6 000 padłby rok później. ↩

  8. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 28 sierpnia 2026 r. w sprawie limitu przyjęć na studia na kierunkach lekarskim i lekarsko-dentystycznym, Dz.U. 2026 poz. 1167, zał. nr 1 — sumy po 39 uczelniach, obliczenia własne: 7 051 miejsc stacjonarnych po polsku, 107 dla cudzoziemców, 1 734 niestacjonarne i 1 838 w języku obcym. ↩

  9. Naczelna Izba Lekarska, Zestawienie liczbowe lekarzy i lekarzy dentystów według wieku, płci i tytułu zawodowego, stan na 31.12.2025 — lekarze (bez lekarzy dentystów) wykonujący zawód według wieku; odsetki — obliczenia własne. ↩ ↩2

  10. GUS, Departament Badań Demograficznych, „Dzieci w Polsce w 2008 roku. Charakterystyka demograficzna”, listopad 2009 — 1983 r. jako szczytowy rok ostatniego wyżu demograficznego, prawie 724 tys. urodzeń. ↩

  11. EDULOG, „Há falta de médicos em Portugal?”, 2018 — powody wprowadzenia numerus clausus; globalny limit 805 miejsc w latach 1979–1980, 190 w 1986 r., 70% poziomu z 1979 r. w 1999/00, pierwsze przekroczenie w 2000/01, ok. 1 700 od 2010/11. ↩ ↩2

  12. Uniwersytet w Coimbrze dla Ordem dos Médicos, studium o prognozowanej liczbie lekarzy, 2013 — „hiato geracional”, lekarze w wieku 40–49 lat jako 15% wszystkich lekarzy. ↩

  13. Diário de Notícias, dane rejestru pacjentów portugalskiej ochrony zdrowia (ACSS), sierpień 2026 — stan na 24.08.2026: 1 364 561 osób czekających na przypisanie lekarza rodzinnego, po zmianie klasyfikacji pacjentów w rejestrze. ↩

  14. OECD i European Observatory on Health Systems and Policies, „Portugal: Country Health Profile 2025” — 5,8 lekarza z prawem wykonywania zawodu na 1000 mieszkańców, łącznie z emerytami i osobami niepraktykującymi; Portugalia jako jeden z trzech krajów UE bez danych o lekarzach praktykujących. ↩

  15. ECO, dane INE o lekarzach praktykujących, 24.07.2026 — 46 131 lekarzy praktykujących w 2024 r. ↩

  16. OECD, „Health Workforce Policies in OECD Countries: Right Jobs, Right Skills, Right Places”, 2016, rozdz. 3 i ramka 3.1 — numerus clausus we Francji od 1971 r., limity od 1972 r., cele jawne i mniej jawne; spadek z blisko 9 000 w połowie lat 70. do 3 500 w latach 90.; 8 000 do 2011 r. ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  17. Académie nationale de médecine, raport o demografii lekarskiej, 2014 — 3 500 miejsc w 1992 r.; podniesienie limitu, potrzebne od końca lat 80., nastąpiło dziesięć lat później; 7 500 w 2007 r. ↩

  18. DREES, komunikat o projekcjach liczby lekarzy, położnych, dentystów i farmaceutów — 318 lekarzy na 100 tys. mieszkańców w 2021 r. wobec 325 w 2012 r.; projekcja gęstości standaryzowanej z dołkiem w 2028 r. i powrotem do poziomu z 2021 r. ok. 2035 r.; wariant z naborem większym o 20%. ↩

  19. Cour des comptes, „L’accès aux études de santé”, grudzień 2024 — zniesienie numerus clausus ustawą z 24.07.2019; brak wspólnej metody szacowania potrzeb zdrowotnych. ↩ ↩2

  20. Naczelna Izba Lekarska, „Polska na drodze do marnowania miliarda złotych rocznie na kształcenie nadmiarowych lekarzy”, 11.06.2024 — z zastrzeżeniem, że analiza nie jest stanowiskiem NRL; model do 2048 r., warianty A–C, koszt do 15 mld zł, „efekt yo-yo”. Tekst sprawdzony 16.10.2026. ↩ ↩2 ↩3 ↩4

  21. Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie limitu przyjęć na kierunek lekarski, zał. nr 1, w wersji końcowej: na rok 2024/25 Dz.U. 2024 poz. 1085 zmienione poz. 1419, na 2025/26 Dz.U. 2025 poz. 1086, na 2026/27 Dz.U. 2026 poz. 1167. Miejsca po polsku to limit łączny bez studiów w języku obcym; sumy — obliczenia własne, jak w tabeli w analizie English Division. ↩

  22. Rynek Zdrowia, „Koniec rekordowych limitów przyjęć na medycynę. To może być ostatni tak liczny nabór”, czerwiec 2026 — wypowiedź wiceminister zdrowia o limicie przyjęć. ↩

  23. Ministerstwo Zdrowia, portal BASiW, „Model popytowo-podażowy lekarzy” — interaktywny raport (Power BI): definicje, źródła danych, podaż, popyt i scenariusze; stan na 1.09.2026. ↩

Historia zmian 1

ostatnia zmiana 16.10.2026 · Poprawione: nabór wrócił do poziomu z 1987 r. po 31 latach (2018/19, licząc płatne studia niestacjonarne) albo po 36 (2023/24, same studia stacjonarne), a nie po 38. Dopisane zastrzeżenia o źródłach liczb z lat 1987–2003 i o emigracji po 2004 r. oraz nowsze dane z Portugalii.
  1. SprostowaniePoprawione: nabór wrócił do poziomu z 1987 r. po 31 latach (2018/19, licząc płatne studia niestacjonarne) albo po 36 (2023/24, same studia stacjonarne), a nie po 38. Dopisane zastrzeżenia o źródłach liczb z lat 1987–2003 i o emigracji po 2004 r. oraz nowsze dane z Portugalii.

Jak powstał ten tekst. Źródła to publiczne dokumenty, dane i akty prawne — każde z linkiem w przypisach. Narzędzia AI pomagają je opracować: uporządkować, policzyć i zredagować tekst. O tezach decyduje redakcja, która zatwierdza każdą publikację.

Widzisz błąd? Poprawki publikujemy w rejestrze sprostowań z datą i opisem zmiany. Opisujemy mechanizmy, a nie konkretne osoby.

Zgłoś sprostowanie

Stanowisko redakcji

Jawne kwoty, chronione nazwiska.

Postulujemy, by państwo co kwartał publikowało łączne wynagrodzenie każdej osoby pracującej w placówkach z umową z NFZ — zsumowane ze wszystkich miejsc pracy, pod stałym identyfikatorem zamiast imienia i nazwiska.

Poznaj postulatProjekt ustawy

Etap: weryfikacja prawna · wersja 0.3

Popularne