Aktualizacja Nowe: przeglądarka monitoringu płac — 1 358 placówek

EN

Mechanizmy

No-fault: odszkodowanie bez winy, a odpowiedzialność lekarza.

Słowo no-fault oznacza trzy różne rozwiązania. Za granicą to wypłata dla pacjenta bez wskazywania winnego. W Polsce samorząd lekarski nazywa tak też wyłączenie odpowiedzialności karnej za nieumyślny błąd.

Publikacja
Opracowanie
Redakcja
Czas czytania
8 min

Pacjent, któremu w szpitalu stała się krzywda, może dziś pójść czterema drogami: złożyć wniosek do Funduszu Kompensacyjnego, pozwać szpital, zawiadomić prokuraturę albo poskarżyć się rzecznikowi odpowiedzialności zawodowej w izbie lekarskiej. Hasło no-fault pojawia się w sporach o każdą z tych dróg, ale za każdym razem znaczy co innego.

Poniżej: co to słowo oznacza, jak takie systemy działają w krajach, które mają je od dziesięcioleci, co uchwalono i co proponuje się w Polsce — oraz co zostałoby z odpowiedzialności lekarza, gdyby wyłączyć odpowiedzialność karną za nieumyślny błąd.

Trzy znaczenia jednego słowa

No-fault to po angielsku „bez winy”. W ochronie zdrowia nazywa się tak trzy osobne rozwiązania. Można wprowadzić każde z nich bez pozostałych.

W Polsce działa tylko pierwsze z trzech rozwiązań, a spór toczy się o drugie

Na czym polegaStan w Polsce
Kompensacja bez orzekania o winiepacjent dostaje pieniądze z funduszu albo ubezpieczenia i nie musi wskazać, kto zawiniłdziała od 6 września 2023 r.: Fundusz Kompensacyjny Zdarzeń Medycznych, tylko dla szkód w szpitalu
Ograniczenie odpowiedzialności karnejo to toczy się spórza nieumyślny błąd przy leczeniu personel nie odpowiada karnie albo odpowiada łagodniejo to toczy się spórnie obowiązuje; postulat samorządu lekarskiego pod nazwą „klauzula wyższego dobra”
Ochrona zgłaszającegokto sam zgłosi błąd do rejestru zdarzeń niepożądanych, nie ponosi za to zgłoszenie konsekwencjibyła w projekcie rządowym z 2022 r.; w uchwalonej ustawie o jakości jej nie ma
Źródło: Ustawa z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o prawach pacjenta (Fundusz Kompensacyjny)Źródło: Rządowy projekt ustawy o jakości, druk sejmowy nr 2898

Za granicą no-fault oznacza zwykle pierwsze rozwiązanie, czasem razem z trzecim. W polskiej debacie samorząd lekarski używa tego słowa przede wszystkim dla drugiego.

Jak to działa w innych krajach

Najstarsze systemy mają kraje nordyckie i Nowa Zelandia. Łączy je jedno: pacjent składa wniosek do instytucji, która ocenia szkodę, a nie osobę. Różni je to, kiedy płacą.

„Bez winy” nie znaczy „za każdą szkodę”: w Danii i Norwegii odszkodowanie dostaje mniej niż co czwarty wnioskodawca

Kiedy pacjent dostaje pieniądzeIle wniosków kończy się wypłatąSkala
Szwecjagdy szkody dałoby się uniknąć, gdyby leczył doświadczony specjalistanieco ponad 40% spraw rozstrzygniętych w 2025 r.22 800 zgłoszeń, niespełna 740 mln koron wypłat w 2025 r.
Daniagdy doświadczony specjalista postąpiłby inaczej, a także przy rzadkich i ciężkich powikłaniach, choć wszyscy postąpili prawidłowo22,3% decyzji w 2024 r.13 327 zgłoszeń, 838,53 mln koron wypłat w 2024 r.
Norwegiagdy zawiodło udzielanie pomocy, „nawet jeśli nikogo nie można obwinić”24% w 2025 r. (30% w 2020 r.)8382 wnioski, 1063 mln koron wypłat w 2025 r.; średnio 225 dni do decyzji
Nowa Zelandiagdy uraz jest skutkiem leczenia; winy ani zaniedbania nie trzeba dowodzićok. 37% wniosków jest odrzucanychsystem obejmuje wszystkie urazy; zwykłego odszkodowania przed sądem dochodzić nie można
Odsetki liczone są w każdym kraju inaczej (od decyzji, od wniosków), więc pokazują rząd wielkości, a nie ranking.Źródło: Löf, Skadestatistik 2025Źródło: Patienterstatningen, Årstal 2024Źródło: Norsk pasientskadeerstatning, Årsrapport 2025Źródło: Andrew, Journal of Hospital Management and Health Policy, 2025

Szwedzki ubezpieczyciel Löf, który należy do regionów, opisuje zasadę tak: odszkodowanie przysługuje, jeśli szkody dałoby się uniknąć przy leczeniu przez doświadczonego specjalistę, a nie tylko dlatego, że leczenie nie przyniosło oczekiwanego wyniku.1 Podobny test stosuje Dania, która dodatkowo płaci za rzadkie i ciężkie powikłania, nawet gdy nikt nie popełnił błędu.2 Norweska ustawa przyznaje odszkodowanie, gdy szkoda wynika z zawodności świadczenia, „nawet jeśli nikogo nie można obwinić”.3

Instytucje te nie wiążą liczby wniosków z liczbą błędów. Norweski fundusz zanotował w 2025 r. rekordowe 8382 wnioski i zaznaczył, że nie ma podstaw sądzić, by przybywało błędów w leczeniu.4

W Nowej Zelandii system zastąpił proces cywilny: poszkodowany nie może pozwać o zwykłe odszkodowanie, zostało mu tylko rzadko używane roszczenie o odszkodowanie karne. Autor przeglądu z 2025 r. podaje, że ok. 37% wniosków o uznanie urazu związanego z leczeniem jest odrzucanych.5

Systemy te bywają krytykowane we własnych krajach. Francuski fundusz ONIAM, który od 2002 r. płaci za ciężkie wypadki medyczne bez winy, ocenił w 2017 r. tamtejszy Trybunał Obrachunkowy: wyniki uznał za „bardzo dalekie od celów”, komisje odrzuciły z powodu progu ciężkości trzy czwarte wniosków, a postępowanie z udziałem funduszu trwało średnio 2 lata i 9 miesięcy.6

Co w tych krajach zostaje z odpowiedzialności

W żadnym z opisanych krajów system wypłat nie zastąpił odpowiedzialności osoby. Zostały dwa tory: karny i nadzór nad zawodem.

Tor karny. W Szwecji lekarz albo pielęgniarka mogą odpowiadać za spowodowanie uszczerbku na zdrowiu lub śmierci pacjenta. Zarzuty są rzadkie, ale się zdarzają i kończyły się skazaniami — pisze szwedzka badaczka prawa medycznego.7 W Wielkiej Brytanii, która no-fault nie wprowadziła, od 1994 r. do 2018 r. za nieumyślne spowodowanie śmierci przez rażące niedbalstwo oskarżono 47 pracowników ochrony zdrowia, w tym 37 lekarzy; skazano 23, a 4 wyroki uchylono w apelacji.8

Nadzór nad zawodem. W Szwecji i Norwegii o prawie do zawodu decydują organy państwa, w Danii skargi na personel rozpatruje państwowa komisja dyscyplinarna, niezależna od zarządzających ochroną zdrowia.9 W Nowej Zelandii skargi przyjmuje niezależny komisarz ds. zdrowia i niepełnosprawności, który w roku 2024/25 dostał ich 3477.10

Ten nadzór jest używany. W latach 2020–2025 urzędy w Norwegii i Szwecji odbierały prawo do zawodu ok. 90 razy częściej niż polskie sądy lekarskie w przeliczeniu na liczbę lekarzy, a brytyjski trybunał — ok. 16 razy częściej. Systemy różnią się zakresem spraw, więc to rząd wielkości, a nie dokładna miara; rachunek i zastrzeżenia są w analizie Najwyższa kara, której prawie się nie orzeka.

Polska: komisje, ustawa o jakości, Fundusz

Komisje wojewódzkie. Od 2012 r. o tym, czy doszło do zdarzenia medycznego, orzekały wojewódzkie komisje. Najwyższa Izba Kontroli sprawdziła osiem z nich i w 2018 r. oceniła, że postępowanie przed komisją „nie stało się faktyczną alternatywą dla postępowania sądowego”. Wnioskodawcy odrzucili 71,9% propozycji odszkodowań złożonych przez szpitale, a średni czas postępowania w pierwszej instancji wynosił, zależnie od komisji, od 4 do 10,2 miesiąca.11 Komisje zlikwidowano w 2024 r.12

Ustawa o jakości. Rządowy projekt z grudnia 2022 r. zawierał dwa elementy no-fault. Zakazywał działań represyjnych wobec osoby, która zgłosiła zdarzenie niepożądane. Pozwalał też sądowi nadzwyczajnie złagodzić karę lekarzowi, pielęgniarce, położnej, ratownikowi lub diagnoście za nieumyślne narażenie pacjenta albo nieumyślny uszczerbek na zdrowiu — jeśli sprawca sam zgłosił zdarzenie, zanim dowiedziały się o nim organy ścigania, nie był pod wpływem alkoholu i nie naruszył reguł ostrożności umyślnie lub rażąco.13 Ta ustawa upadła: Senat ją odrzucił, a Sejm 14 kwietnia 2023 r. nie zebrał większości potrzebnej do odrzucenia jego uchwały.14 Uchwalona w czerwcu 2023 r. ustawa z projektu poselskiego nie ma przepisów o złagodzeniu kary ani o zakazie represji wobec zgłaszającego.15

Fundusz Kompensacyjny Zdarzeń Medycznych. Działa przy Rzeczniku Praw Pacjenta od 6 września 2023 r. i jest polską wersją pierwszego znaczenia no-fault. Płaci, gdy zakażenia, uszczerbku albo śmierci pacjenta „z wysokim prawdopodobieństwem można było uniknąć”, i tylko wtedy, gdy do szkody doszło w szpitalu przy świadczeniach finansowanych ze środków publicznych. Ustawa wyznacza kwoty od 2 tys. do 200 tys. zł dla pacjenta i od 20 tys. do 100 tys. zł dla osoby bliskiej po śmierci pacjenta, co roku waloryzowane.16

W 2025 r. do Funduszu wpłynęło 2577 wniosków. Rzecznik wydał 586 decyzji o przyznaniu świadczenia i 707 odmownych. Wypłacił 34,3 mln zł, średnio 58 tys. zł.17 O tym, jak złożyć wniosek, pisze przewodnik Prawa pacjenta.

Trzy cechy Funduszu mają znaczenie dla odpowiedzialności:

  1. 01.

    Nie ustala winnego. Sprawozdanie Rzecznika podaje wprost: „Uzyskanie świadczenia nie wymaga udowodnienia winy podmiotu leczniczego”. Ustawa nie przewiduje przekazania sprawy rzecznikowi odpowiedzialności zawodowej ani prokuratorowi.

  2. 02.

    Zamyka drogę cywilną. Przyjęcie świadczenia jest równoznaczne ze zrzeczeniem się roszczeń o odszkodowanie, rentę i zadośćuczynienie za szkody ujawnione do dnia złożenia wniosku.

  3. 03.

    Wnioski zostają w szpitalu. Po wypłacie szpital ma przeanalizować przyczyny zdarzenia i wdrożyć zalecenia. Ustawa nie każe mu nikomu tej analizy przedstawić.

Wnioski opiniuje zespół, w którym na co najmniej 20 członków co najmniej 15 musi być lekarzami.16

Czego chce samorząd lekarski

W lutym 2024 r. prezydia Naczelnej Rady Lekarskiej oraz Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych przyjęły wspólne stanowisko: „Należy zdjąć z osób wykonujących zawody medyczne ryzyko odpowiedzialności karnej za czyny nieumyślne wynikające z udzielania świadczeń zdrowotnych. Pacjentowi należy zapewnić natomiast mechanizmy pozwalające na efektywne, szybkie i pozasądowe uzyskanie odpowiedniej rekompensaty za poniesione szkody”.18 Samorząd nazywa ten postulat klauzulą wyższego dobra.

Krzesło oskarżonego, na którym zamiast człowieka leży stos segregatorów z młotkiem sędziowskim; w tle wisi lekarski fartuch

Stanowisko dotyczy odpowiedzialności karnej; o cywilnej i zawodowej nie mówi. Według opisu serwisu Prawo.pl propozycja środowiska lekarskiego polega na dodaniu przepisu do Kodeksu karnego: osoba wykonująca zawód medyczny nie odpowiadałaby za nieumyślne przestępstwo, chyba że była pod wpływem alkoholu lub środków odurzających albo skutek wynikał z rażącego niezachowania ostrożności.19 Pełnego brzmienia przepisu samorząd nie opublikował w dokumentach, do których dotarliśmy.

Podobny przepis już obowiązywał. Ustawa z 28 października 2020 r. wyłączyła przestępność nieumyślnych czynów popełnionych przy rozpoznawaniu i leczeniu COVID-19 w czasie stanu epidemii, „chyba że spowodowany skutek był wynikiem rażącego niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach”.20

Minister zdrowia powołał 2 czerwca 2025 r. zespół, który po miesiącu dostał nazwę Zespołu do spraw Rozwiązań Prawnych w Zakresie Odpowiedzialności Cywilnej i Karnej Lekarzy i Lekarzy Dentystów. Ma opracować koncepcję przepisów „służących wzmocnieniu bezpieczeństwa pacjenta” i ograniczeniu zdarzeń niepożądanych. Zarządzenie nie wyznacza terminu, a członków zobowiązuje do poufności.21 Do 17 listopada 2026 r. nie znaleźliśmy opublikowanego raportu zespołu ani projektu ustawy z taką klauzulą.

Co zostaje, gdy zniknie odpowiedzialność karna

Dziś lekarza, który popełnił błąd, mogą ocenić trzy niezależne od siebie instytucje. Klauzula zmienia jedną z nich.

Po wyłączeniu odpowiedzialności karnej jedyną instytucją, która ocenia osobę lekarza, zostaje sąd jego własnego samorządu

Kto oceniaKogo oceniaPo wprowadzeniu klauzuli
Droga karnato zmienia klauzulaprokurator i sąd powszechnyto zmienia klauzulaosobęto zmienia klauzulatylko rażące niezachowanie ostrożności, alkohol i środki odurzające
Fundusz KompensacyjnyRzecznik Praw Pacjentazdarzenie, nie osobębez zmian
Proces cywilnysąd powszechnynajczęściej szpital i jego ubezpieczycielabez zmian; zamknięty dla tych, którzy przyjęli świadczenie z Funduszu
Odpowiedzialność zawodowarzecznik i sąd lekarski w izbie lekarskiejosobębez zmian
Źródło: Ustawa o Funduszu Kompensacyjnym, art. 67q–67ziŹródło: Ustawa o izbach lekarskich

Sądy lekarskie orzekły w latach 2020–2025 w pierwszej instancji 2 516 kar. 86% z nich to upomnienie, nagana albo kara pieniężna. Prawo do zawodu w latach 2010–2025 prawomocnie straciło 20 lekarzy.22 Lekarzy sądzą tam lekarze wybrani przez zjazdy lekarzy, a poza samorząd sprawa wychodzi dopiero z kasacją do Sądu Najwyższego — opisuje to tekst Jak działają sądy lekarskie.

Proces cywilny dotyczy placówki, nie osoby. Ministerstwo Sprawiedliwości prowadzi ewidencję spraw o odszkodowania „za szkody wyrządzone przez służbę zdrowia” i dzieli je według pozwanego: publiczny zakład opieki zdrowotnej, Skarb Państwa albo samorząd, zakład niepubliczny. W 2024 r. do sądów rejonowych i okręgowych wpłynęło 685 takich spraw. Sądy pierwszej instancji załatwiły 643: w 184 (29%) uwzględniły powództwo w całości lub części, 169 oddaliły, a 16 skończyło się ugodą. Na koniec roku czekały 2 302 sprawy — ponad trzy razy więcej, niż sądy załatwiły w ciągu roku.23

Z tego zestawienia wynikają cztery słabe punkty polskiej wersji no-fault:

  1. 01.

    Znika tor niezależny od zawodu. W Szwecji, Norwegii i Danii obok wypłat bez winy działa państwowy nadzór nad zawodem. W Polsce osobę lekarza poza sądem karnym ocenia tylko samorząd.

  2. 02.

    Wypłata nie uruchamia żadnej oceny. Fundusz nie wskazuje, co i kto zawiódł, a przyjęcie świadczenia zamyka proces cywilny, w którym mogłoby to zostać ustalone.

  3. 03.

    Brakuje części, która no-fault uzasadnia. Wyłączenie karalności ma zachęcać do zgłaszania błędów. Obowiązku zgłaszania, ochrony zgłaszającego i krajowego rejestru zdarzeń w uchwalonej ustawie nie ma.

  4. 04.

    Skutków nie da się zmierzyć. Na pytanie posłów, ile spraw o błędy medyczne kończy się prawomocnym skazaniem, Ministerstwo Sprawiedliwości odpowiedziało w 2025 r., że formularze statystyczne sądów nie pozwalają wyodrębnić takich informacji.

Argumenty za

Odpowiedzialność karna za błąd jest już dziś rzadka, a postępowania długie. W 2017 r. prokuratury prowadziły 5 678 postępowań o błędy medyczne. Decyzją merytoryczną zakończyły 2 002: 139 aktem oskarżenia, 2 wnioskiem o dobrowolne poddanie się karze, 1 613 umorzeniem i 248 odmową wszczęcia. Umorzenia i odmowy to 93% decyzji merytorycznych.24 Nowszych danych Prokuratura Krajowa w tej postaci nie opublikowała.

Samorząd lekarski wyciąga z tego wniosek, że postępowanie karne obciąża wielu lekarzy, a rzadko kończy się wyrokiem, i że strach przed nim zniechęca do ujawniania błędów. Szwedzka analiza prawna dochodzi do podobnej oceny: kara za pomyłkę słabo zapobiega kolejnym, a ryzyko oskarżenia obniża gotowość do zgłaszania zdarzeń.7 Postulat samorządu zostawia też karalność rażącego niezachowania ostrożności.

Nie znaleźliśmy badania, które pokazywałoby, że wypłaty bez orzekania o winie pogarszają bezpieczeństwo pacjentów.

Przypisy 24ustawy, dane i komunikaty, z których korzystaliśmy
  1. Löf (regionernas ömsesidiga försäkringsbolag), Skadestatistik 2025 — Hela Sverige (PDF), 13 marca 2026 r.: zasada odszkodowania, 22 800 zgłoszeń, wypłata w nieco ponad 40% spraw rozstrzygniętych, niespełna 740 mln koron. ↩

  2. Patienterstatningen, Årstal 2024 — Behandlingsskader, hele landet (PDF), 2025: 13 327 zgłoszeń, 12 683 decyzje o prawie do odszkodowania, 22,3% uznanych, 838,53 mln koron; opis reguł „specialistreglen” i „rimelighedsreglen”. ↩

  3. Lov om erstatning ved pasientskader mv. (pasientskadeloven), ustawa z 15 czerwca 2001 r. nr 53, § 2. ↩

  4. Norsk pasientskadeerstatning, Årsrapport 2025 (PDF): 8382 wnioski, 24% uznanych (30% w 2020 r.), 1063 mln koron wypłat, 225 dni do decyzji. ↩

  5. Andrew A., A no-fault approach to medical error: a New Zealand perspective, Journal of Hospital Management and Health Policy, 2025. ↩

  6. Cour des comptes, L’indemnisation amiable des victimes d’accidents médicaux (PDF), raport roczny 2017, t. 1. ↩

  7. Wahlberg L., Skäligt straffansvar för misstag inom medicin (PDF), Nordisk socialrättslig tidskrift nr 19–20, 2019. ↩ ↩2

  8. Gross negligence manslaughter in healthcare. The report of a rapid policy review (PDF), przegląd pod kierunkiem prof. Normana Williamsa dla rządu Wielkiej Brytanii, czerwiec 2018 r., pkt 4.5. ↩

  9. Sundhedsvæsenets Disciplinærnævn, Årsberetning 2024 (PDF). O Szwecji i Norwegii: źródła w analizie „Najwyższa kara, której prawie się nie orzeka”. ↩

  10. Health and Disability Commissioner, Annual Report 2024/25 (PDF). ↩

  11. Najwyższa Izba Kontroli, Pozasądowe dochodzenie roszczeń przez pacjentów (PDF), informacja o wynikach kontroli P/18/057, 2018 r. ↩

  12. Rzecznik Praw Pacjenta, sprawozdanie za 2024 r., druk sejmowy nr 1733 (PDF). ↩

  13. Rządowy projekt ustawy o jakości w opiece zdrowotnej i bezpieczeństwie pacjenta, druk sejmowy nr 2898 z 21 grudnia 2022 r. (PDF): art. 21 (zakaz działań represyjnych), art. 62 (nadzwyczajne złagodzenie kary i odstąpienie od jej wymierzenia). ↩

  14. Sejm RP, przebieg procesu legislacyjnego, druk nr 2898: uchwalenie 9 marca 2023 r., uchwała Senatu o odrzuceniu z 30 marca 2023 r., głosowanie Sejmu z 14 kwietnia 2023 r. ↩

  15. Ustawa z 16 czerwca 2023 r. o jakości w opiece zdrowotnej i bezpieczeństwie pacjenta, Dz.U. 2023 poz. 1692 (PDF). ↩

  16. Ustawa z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2023 poz. 1675 (PDF): definicja zdarzenia medycznego, rozdział 13b — art. 67q (zakres), art. 67s (kwoty i waloryzacja), art. 67x ust. 4 (skład zespołu), art. 67zc ust. 2 (zrzeczenie się roszczeń), art. 67zd ust. 3 (analiza przyczyn w szpitalu). ↩ ↩2

  17. Rzecznik Praw Pacjenta, sprawozdanie za 2025 r., druk sejmowy nr 3042 (PDF), rozdział o Funduszu Kompensacyjnym Zdarzeń Medycznych. ↩

  18. Stanowisko nr 1 Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej i Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z 14 lutego 2024 r. (PDF), Naczelna Izba Lekarska. ↩

  19. Prawo.pl, Klauzula no-fault dla lekarzy — za i przeciw, 9 grudnia 2024 r. ↩

  20. Ustawa z 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19, Dz.U. 2020 poz. 2112 (PDF), art. 24. ↩

  21. Minister Zdrowia, zarządzenie z 2 czerwca 2025 r., Dz. Urz. Min. Zdrow. 2025 poz. 34 (PDF), oraz zarządzenie zmieniające z 2 lipca 2025 r., poz. 45 (PDF). ↩

  22. Naczelna Izba Lekarska, Dane liczbowe dotyczące sądów lekarskich: roczne sprawozdania okręgowych sądów lekarskich i Naczelnego Sądu Lekarskiego; sumy — zestawienie własne opisane w analizie „Najwyższa kara, której prawie się nie orzeka”. ↩

  23. Ministerstwo Sprawiedliwości, odpowiedź z 12 czerwca 2025 r. na interpelację nr 9798 (PDF) oraz zestawienie statystyczne (PDF): ewidencja spraw o odszkodowania za szkody wyrządzone przez służbę zdrowia w latach 2023–2024; sumy sądów rejonowych i okręgowych w pierwszej instancji — obliczenie własne. ↩ ↩2

  24. Prokuratura Krajowa, Prokuratura prowadzi coraz więcej spraw dotyczących błędów medycznych, komunikat z 5 kwietnia 2018 r.; udział umorzeń i odmów — obliczenie własne. ↩

Jak powstał ten tekst. Źródła to publiczne dokumenty, dane i akty prawne — każde z linkiem w przypisach. Narzędzia AI pomagają je opracować: uporządkować, policzyć i zredagować tekst. O tezach decyduje redakcja, która zatwierdza każdą publikację.

Widzisz błąd? Poprawki publikujemy w rejestrze sprostowań z datą i opisem zmiany. Opisujemy mechanizmy, a nie konkretne osoby.

Zgłoś sprostowanie

Stanowisko redakcji

Jawne kwoty, chronione nazwiska.

Postulujemy, by państwo co kwartał publikowało łączne wynagrodzenie każdej osoby pracującej w placówkach z umową z NFZ — zsumowane ze wszystkich miejsc pracy, pod stałym identyfikatorem zamiast imienia i nazwiska.

Poznaj postulatProjekt ustawy

Etap: weryfikacja prawna · wersja 0.3

Popularne