Belgia należy do krajów, w których mieszkańcy najlepiej oceniają dostęp do leczenia: do specjalisty idzie się bez skierowania, a z powodu kolejki z wizyty rezygnuje jedna osoba na tysiąc. System opiera się na obowiązkowym ubezpieczeniu, publicznym cenniku i opłacie za każdą usługę. Opisujemy, jak działa według belgijskich danych urzędowych, ile kosztuje i co w nim jest jawne. Pacjent dostaje rozliczenie każdej wizyty, a o każdym lekarzu wiadomo, czy trzyma się urzędowych taryf. Ile publicznych pieniędzy trafia do konkretnego lekarza — tego w żadnym publicznym źródle nie znaleźliśmy.
Siedem kas i jeden ubezpieczyciel
Obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne obejmuje 99% mieszkańców. Każdy ubezpieczony należy do jednej z siedmiu kas: pięciu krajowych związków kas chorych działających nie dla zysku (mutualités, ziekenfondsen), kasy kolejowej albo kasy publicznej.1
7kas
do wyboru: pięć związków kas chorych, kasa kolejowa i kasa publiczna
Kasy nie ustalają cen ani zakresu świadczeń. Pieniądze — głównie składki proporcjonalne do dochodu — zbiera federalny instytut ubezpieczeń INAMI (po niderlandzku RIZIV), który przydziela każdej kasie budżet z góry.1 Budżet ubezpieczenia na 2025 r. przewidywał 45,22 mld euro (ok. 201 mld zł) wpływów. 84,7% miało przyjść ze wspólnej kasy zabezpieczenia społecznego — w tym 17,8% wszystkich wpływów to pieniądze z podatków przekazywane tam jako finansowanie alternatywne — a składki pobierane wprost przez ubezpieczenie zdrowotne, głównie od emerytur, miały dać 4,0%.2 Państwo federalne odpowiada za ubezpieczenie, budżet szpitali i regulację zawodów. Regiony i wspólnoty językowe — m.in. za organizację opieki podstawowej, opiekę nad osobami starszymi i profilaktykę.1
Na refundację świadczeń INAMI ma w 2026 r. 40,986 mld euro (ok. 183 mld zł), o 3,2% więcej niż rok wcześniej. W 2025 r. wydał o 201,2 mln euro (ok. 897 mln zł) mniej, niż zakładał cel budżetowy — 39,712 mld euro (ok. 177 mld zł).3 Ustawa ogranicza realny wzrost budżetu: w 2025 r. do 2,5%, w 2026 r. do 2%.4
Ile to kosztuje
Belgia wydaje na zdrowie wyraźnie więcej niż Polska — w relacji do PKB i na mieszkańca. Większa niż w Polsce jest tam jednak także część, którą pacjenci płacą z własnej kieszeni.5
Wydatki bieżące na zdrowie w 2024 r. (Eurostat)
Według profilu kraju przygotowanego przez OECD i Komisję Europejską ubezpieczenie pokrywało w 2023 r. ok. 88% kosztów leczenia szpitalnego, ale tylko ok. 63% ambulatoryjnego. Wydatki z kieszeni częściowo napędzają dopłaty do honorariów lekarzy — w poradniach i w szpitalach.1
Opłata za każdą usługę i umowa taryfowa
Lekarzom płaci się głównie za każdą wykonaną usługę.1 Stawki zawiera krajowy cennik (nomenclature) — ponad 8000 pozycji — który INAMI publikuje.1 6 Wysokość honorariów ustala co dwa lata umowa między kasami a organizacjami lekarzy. Lekarz może do niej przystąpić albo nie, i od tego zależy, ile wolno mu wziąć od pacjenta:7
- w umowie (conventionné) — stosuje urzędowe taryfy, bez dopłat,
- częściowo w umowie — stosuje je tylko w określonych godzinach,
- poza umową — ustala honoraria swobodnie.
Do umowy na lata 2026–2027 przystąpiło 85,72% lekarzy.8 Średnia ukrywa duże różnice między specjalnościami. Według raportu INAMI za 2024 r. urzędowych taryf trzyma się 96% anestezjologów i 88% lekarzy rodzinnych, ale tylko 30% okulistów i 23% dermatologów.9
| W umowie | |
|---|---|
| Anestezjolodzy | 96% |
| Lekarze rodzinni | 88% |
| Kardiolodzy | 69% |
| Radiolodzy | 60% |
| Okuliści | 30% |
| Dermatolodzy | 23% |
W 2021 r. u lekarzy w umowie odbyło się 87% wizyt u lekarzy rodzinnych, ale mniej niż połowa wizyt ambulatoryjnych u specjalistów.1
Szpital: największą częścią przychodów są honoraria
Dwie trzecie łóżek w szpitalach ostrych należy do prywatnych placówek działających nie dla zysku.1 Szpital dostaje z budżetu federalnego ryczałt na działalność (Budget des moyens financiers), ale to nie jest jego główne źródło pieniędzy. W 2024 r. w 80 szpitalach ogólnych największą część obrotu — 36,5% — stanowiły honoraria lekarzy, ryczałt budżetowy 34,8%, a produkty farmaceutyczne 20,6%. Łącznie szpitale zamknęły rok stratą operacyjną 29 mln euro (ok. 129 mln zł).10
Od 2019 r. część pobytów rozlicza się inaczej. Przy prostych, przewidywalnych zabiegach (soins à basse variabilité) honoraria wszystkich lekarzy za cały pobyt to jedna z góry ustalona kwota, taka sama w każdym szpitalu.11 W 2024 r. było to 560 mln euro (ok. 2,5 mld zł), czyli 2,6% przychodów szpitali.10
Lekarze szpitalni są w większości samozatrudnieni: pacjenta i kasę obciążają własnym honorarium, a część tych pieniędzy oddają szpitalowi na koszty. Ustawa to przewiduje, ale wysokość potrącenia każdy szpital negocjuje ze swoimi lekarzami osobno.12
Ile płaci pacjent
Za wizytę u lekarza w umowie pacjent płaci urzędowe honorarium, a kasa zwraca mu większość. Od 1 stycznia 2026 r. wizyta u lekarza rodzinnego z akredytacją kosztuje 33,74 euro (ok. 150 zł). Pacjent, który ma u tego lekarza prowadzoną dokumentację (dossier médical global), dopłaca z tego 4 euro, bez niej — 6 euro. Wizyta u specjalisty z akredytacją kosztuje tyle samo, a dopłata wynosi 12 euro (ok. 54 zł). Osoby o niskich dochodach, z prawem do podwyższonej refundacji, dopłacają 1–1,50 euro u lekarza rodzinnego i 3 euro u specjalisty.6
Roczną sumę urzędowych dopłat ogranicza limit zależny od dochodu rodziny (maximum à facturer): w 2026 r. od 270,60 euro (ok. 1 210 zł) przy najniższych dochodach do 2 194,20 euro (ok. 9 780 zł) przy najwyższych. Po jego przekroczeniu kasa zwraca dopłaty w całości.13 Limit nie obejmuje jednak dopłat do honorariów ponad taryfę.1
Pacjent zwykle płaci lekarzowi całe honorarium i dostaje zwrot z kasy. Osoby z prawem do podwyższonej refundacji płacą u lekarza rodzinnego tylko swoją część — od 2015 r. lekarz musi w ich przypadku rozliczyć resztę bezpośrednio z kasą.14
Dopłaty do honorariów
Dopłaty ponad urzędową taryfę (suppléments d’honoraires) to osobna pozycja. W szpitalu lekarz może je pobrać tylko od pacjenta, który wybrał pokój jednoosobowy — w pokoju dwuosobowym i wieloosobowym nigdy.15 Poza szpitalem od 2025 r. nie wolno ich pobierać od osób z prawem do podwyższonej refundacji, także lekarzom poza umową.16 Według profilu OECD i Komisji Europejskiej dopłata może sięgać czterokrotności urzędowej taryfy, a w opiece ambulatoryjnej brakuje przejrzystości co do ich wysokości.1
Według barometru agencji kas chorych w 2024 r. pacjenci zapłacili za pobyty w szpitalach 1,60 mld euro (ok. 7,13 mld zł), z czego 760 mln euro (ok. 3,39 mld zł) stanowiły dopłaty do honorariów lekarzy — o 9,1% więcej niż rok wcześniej. 57% tych kosztów wiązało się z pokojem jednoosobowym.17 Na takie wydatki Belgowie wykupują dobrowolne ubezpieczenia szpitalne; dobrowolne systemy finansowały w 2024 r. 4,83% wydatków na zdrowie.5
Ograniczenie dopłat było przedmiotem sporu: według belgijskiego nadawcy publicznego 7 lipca 2025 r. część lekarzy odpowiedziała na projekt limitów strajkiem, pierwszym od ponad dwudziestu lat.18 Ustawa ramowa z 30 maja 2026 r. konkretnych liczb nie zawiera. Stanowi, że dopłaty zostaną ograniczone najpóźniej 1 stycznia 2028 r. — rząd może ten termin przesunąć do 1 stycznia 2029 r. — a limit, kwotowy albo procentowy, ustali dekret królewski na wniosek wspólnej komisji kas i świadczeniodawców albo, gdy komisja się nie porozumie, ministra.19
Praca i zarobki lekarzy
Belgijska medycyna opiera się na samodzielnej praktyce: lekarze rodzinni pracują na własny rachunek, coraz częściej w praktykach grupowych, a specjaliści — w szpitalach i we własnych gabinetach.1 Dlatego o zarobkach najwięcej mówi miara OECD, która porównuje dochód lekarza z przeciętną płacą w kraju.
Specjalista na etacie zarabia w Belgii 1,95 raza tyle co przeciętny pracownik — w Polsce 2,86 raza.20 Polska liczba dotyczy jednak tylko etatów, a większość polskich specjalistów pracuje na kontraktach, których OECD nie widzi (porównanie z sąsiadami).
Urzędowej statystyki dochodów belgijskich lekarzy nie znaleźliśmy. INAMI publikuje co innego: ile ubezpieczenie zapłaciło przeciętnie za świadczenia jednego lekarza danej specjalności, w przeliczeniu na pełny wymiar pracy. W 2024 r. było to 228 196 euro (ok. 1,02 mln zł) u lekarza rodzinnego, 201 934 euro (ok. 900 tys. zł) u dermatologa, 607 359 euro (ok. 2,71 mln zł) u kardiologa i 1 127 353 euro (ok. 5,02 mln zł) u radiologa.9 INAMI zastrzega, że tych kwot nie można utożsamiać z dochodem: nie obejmują dopłat pacjentów ani dopłat ponad taryfę, a lekarze szpitalni oddają część pieniędzy na sprzęt i lokale.21
Co jest jawne
Belgijski system pokazuje sporo — pacjentowi, opinii publicznej i samemu ubezpieczycielowi.
Status taryfowy każdego lekarza. W wyszukiwarce INAMI można znaleźć lekarza po nazwisku albo numerze i sprawdzić, czy stosuje urzędowe taryfy zawsze, w określonych godzinach, czy wcale.7
Rozliczenie każdej wizyty. Od 1 lipca 2015 r. ustawa nakazuje wydać pacjentowi dokument rozliczeniowy (document justificatif) m.in. wtedy, gdy lekarz rozlicza się z kasą elektronicznie. Dokument podaje przy każdym świadczeniu urzędowe honorarium, kwotę zapłaconą przez pacjenta i kwotę rozliczoną z kasą — także wtedy, gdy pacjent nie płaci nic.22 W Polsce podobne dane pacjent znajdzie w Internetowym Koncie Pacjenta (jak to sprawdzić), ale przy wizycie ich nie dostaje.
Wypłaty według specjalności. Raport INAMI o zawodach medycznych podaje dla każdej specjalności liczbę lekarzy, udział w umowie taryfowej i kwoty refundacji na lekarza. Grupy mniejsze niż pięć pełnych etatów są ukrywane, żeby nie dało się rozpoznać osoby.9
Korzyści od przemysłu. Rejestr betransparent.be, działający na podstawie ustawy z 18 grudnia 2016 r., pokazuje imiennie, co firmy farmaceutyczne i producenci wyrobów medycznych przekazali lekarzom i organizacjom. Dane za 2025 r. zgłosiły 694 firmy.23
Finanse szpitali — tylko zbiorczo. Wszystkie szpitale ogólne składają ministerstwu sprawozdania finansowe w jednym układzie. Publicznie dostępne jest ich coroczne zbiorcze opracowanie, przygotowywane przez bank Belfius.10
Łącznej kwoty, którą ubezpieczenie zapłaciło za świadczenia konkretnego lekarza — pod nazwiskiem albo pod pseudonimem — w żadnym publicznym źródle nie znaleźliśmy.
Kontrola: państwo widzi lekarza, publiczność — statystykę
Każdy lekarz rozlicza się pod własnym numerem INAMI, więc ubezpieczyciel może zsumować jego świadczenia ze wszystkich miejsc pracy i porównać go z innymi. Służba kontrolna INAMI robi z tego użytek. W analizie dodatków za pilność, które lekarze rodzinni doliczali do wizyt w 2022 r., połowa lekarzy rozliczyła ich najwyżej 980 euro (ok. 4 370 zł). 205 lekarzy — 1,6% z 12 130 aktywnych — rozliczyło od 10 000 do 253 747 euro (ok. 44,6 tys. zł – 1,13 mln zł); na tę grupę przypadło ok. 19% wszystkich takich dodatków. Do części z nich służba wysłała listy, a do 23 także ankietę. Publicznie znany jest tylko zbiorczy opis.24
W 2025 r. służba zamknęła 334 kontrole i wykryła nienależne rozliczenia na 15,87 mln euro (ok. 70,7 mln zł), z czego 4,34 mln euro (ok. 19,4 mln zł) w 47 sprawach uznanych za oszustwo. Na lekarzy przypadło 46 kontroli i 2,58 mln euro (ok. 11,5 mln zł).24 To wynik wybranych kontroli, a nie miara skali nadużyć w całym systemie — podobnie jak w Polsce (co wykrywają kontrole NFZ).
W Polsce nikt nie zestawia, ile jeden lekarz dostał łącznie ze środków publicznych we wszystkich placówkach (więcej o tym mechanizmie). Belgijski ubezpieczyciel taką sumę ma, bo płaci lekarzowi bezpośrednio, pod jednym numerem.
Ilu jest lekarzy i jak długo się czeka
Belgia ma mniej lekarzy pracujących z pacjentami niż Polska: w 2024 r. 334 na 100 tys. mieszkańców wobec 386 w Polsce.25 Uprawnionych do wykonywania zawodu jest w Belgii prawie dwa razy więcej (660 na 100 tys.), dlatego przy porównaniach trzeba sprawdzać, którą z tych liczb ktoś podaje.25 Według INAMI na koniec 2025 r. uprawnienia miało 57 556 lekarzy, a faktycznie praktykowało 41 002.26 Liczbę nowych lekarzy ogranicza limit ustalany dekretem królewskim osobno dla Flandrii i dla części francuskojęzycznej. Na lata 2032–2033 wynosi on 1 427 osób rocznie we Flandrii i 1 089 we Wspólnocie Francuskiej.27
Do specjalisty nie trzeba skierowania, a lekarza wybiera się swobodnie.1 Z wizyty z powodu kosztów, odległości albo kolejki zrezygnowało w 2025 r. 0,9% Belgów — w Polsce 2,9%, średnio w Unii 2,4%. Sama kolejka była powodem dla 0,1% Belgów i 2,2% Polaków; koszt — dla 0,8% Belgów i 0,5% Polaków.28
Urzędowego pomiaru czasu oczekiwania Belgia nie prowadzi — działające przy INAMI obserwatorium chorób przewlekłych poparło w 2026 r. stworzenie krajowego modelu takiego pomiaru.29 W sondażu organizacji konsumenckiej Test-Achats, przywołanym w 2025 r. w parlamencie, na wizytę u specjalisty czekało się średnio 81 dni, u okulisty 131, u dermatologa 114.30 To te same specjalności, w których najmniej lekarzy trzyma się urzędowych taryf — zbieżność, nie dowód związku.
Zadowolenie i wyniki
W trzech międzynarodowych badaniach opinii Belgia wypada wyraźnie lepiej niż Polska (o tych badaniach).31
Belgia i Polska w badaniach opinii i w statystyce
Średnia oczekiwana długość życia w Unii wynosiła w 2024 r. 81,5 roku.32
Odpowiedzialność zawodowa i karna
Zawodowa. O przewinieniach lekarzy orzeka samorząd zawodowy (Ordre des médecins): rady prowincjonalne w pierwszej instancji i rady odwoławcze, od których decyzji przysługuje kasacja. Kary to ostrzeżenie, dwa stopnie nagany, zawieszenie prawa wykonywania zawodu do dwóch lat i skreślenie z listy.33
Postępowanie jest zamknięte dla pacjenta. Rady prowincjonalne obradują niejawnie, a osoba, która złożyła skargę, nie jest stroną: nie dostaje informacji o decyzji, nie ma wglądu w akta i nie może się odwołać.33 Potwierdza to opinia obserwatorium chorób przewlekłych przy INAMI z 2025 r., które domaga się informowania skarżących i publikowania rocznych raportów.34 Publicznych statystyk skarg i kar samorządu nie znaleźliśmy. W marcu 2026 r. samorząd przedstawił własną propozycję reformy postępowania dyscyplinarnego.35
Karna. Belgijski kodeks karny nie ma osobnego przestępstwa błędu lekarskiego — lekarz odpowiada za nieumyślne spowodowanie śmierci albo uszkodzenia ciała.36 1 września 2026 r. wszedł w życie nowy kodeks karny. Przy czynach nieumyślnych wymaga on „ciężkiej winy”: karalne jest spowodowanie śmierci przez „poważny brak przezorności lub ostrożności”, zagrożone m.in. karą od sześciu miesięcy do trzech lat więzienia.36 Według belgijskiej prasy branżowej to zmiana progu: dotąd do skazania wystarczała najlżejsza wina.37 Statystyk postępowań karnych przeciw lekarzom nie znaleźliśmy.
Odszkodowania. Przy INAMI działa Fundusz Wypadków Medycznych (Fonds des accidents médicaux), powołany ustawą z 31 marca 2010 r. Poszkodowany pacjent może zwrócić się do niego o opinię w swojej sprawie. W 2025 r. do funduszu wpłynęło 815 wniosków, prawie dwa razy więcej niż w 2022 r. (441). Fundusz wydał 548 opinii: w 73 sprawach stwierdził wypadek bez niczyjej odpowiedzialności, za który sam płaci odszkodowanie, w 66 odpowiedzialność świadczeniodawcy, a 409 spraw uznał za niepodlegające odszkodowaniu. Poszkodowanym wypłacono ponad 30 mln euro (ok. 134 mln zł), a 80% wniosków złożonych w 2023 r. rozpatrzono średnio w 12,8 miesiąca.38 Jak takie rozwiązania działają w innych krajach, opisujemy w tekście o odszkodowaniach bez orzekania o winie.
Co może być ciekawe dla Polski
Z punktu widzenia jawności pieniędzy publicznych belgijski system wyróżniają trzy rozwiązania — i jedna granica, której Belgia nie przekracza.
Widać w Belgii
pacjentowi, opinii publicznej albo państwu
- Pacjent: rozliczenie każdej wizyty z urzędowym honorarium, własną dopłatą i kwotą zapłaconą przez kasę.
- Opinia publiczna: status taryfowy każdego lekarza, przeciętne wypłaty według specjalności, korzyści od przemysłu.
- Państwo: suma świadczeń każdego lekarza pod jednym numerem — podstawa kontroli osób, które odstają od reszty.
Nie widać
także w Belgii
- Ile publicznych pieniędzy dostał konkretny lekarz — takiej publikacji, pod nazwiskiem ani pod pseudonimem, nie znaleźliśmy.
- Ile wynoszą dopłaty do honorariów w gabinetach poza szpitalem.
- Finanse pojedynczego szpitala w porównywalnym, otwartym zbiorze.
Belgia pokazuje, że rozkład wypłat według specjalności można publikować bez nazwisk, a ubezpieczyciel, który zna sumę dla każdego lekarza, potrafi wskazać skrajne przypadki. Polski postulat — jawne łączne wypłaty z publicznych pieniędzy dla każdej osoby, pod stałym identyfikatorem i bez nazwisk — idzie o krok dalej: te same dane, które belgijska kontrola ogląda sama, byłyby dostępne publicznie w postaci pseudonimizowanej.
Metoda
Opis systemu opieramy na danych i dokumentach INAMI (taryfy, raport o zawodach medycznych, raport służby kontrolnej, komunikaty budżetowe), danych Eurostatu oraz profilu kraju przygotowanym przez OECD i Europejskie Obserwatorium Systemów i Polityk Zdrowotnych dla Komisji Europejskiej. Źródła wtórne — prasę, opracowanie banku Belfius, sondaż organizacji konsumenckiej — oznaczamy w przypisach. Ustawę ramową z 30 maja 2026 r. czytaliśmy w belgijskim dzienniku urzędowym; o wcześniejszym projekcie i strajku piszemy za nadawcą publicznym RTBF.
Wskaźniki porównawcze dla Belgii, Polski i Unii pochodzą z tych samych zbiorów Eurostatu i tego samego roku. Kwoty w obcych walutach przeliczamy na złote po kursie średnim NBP z 20.11.2026 (tabela 226/A/NBP/2026): 1 EUR = 4,4559 zł. Przeliczenia są przybliżone i zmieniają się razem z kursem.
Przypisy 38ustawy, dane i komunikaty, z których korzystaliśmy
-
OECD / European Observatory on Health Systems and Policies dla Komisji Europejskiej, State of Health in the EU. Belgium: Country Health Profile 2025, s. 6–7, 10 i 13 (źródło wtórne, dane głównie za 2023 r.). ↩ ↩2 ↩3 ↩4 ↩5 ↩6 ↩7 ↩8 ↩9 ↩10 ↩11 ↩12
-
INAMI, budżet ubezpieczenia zdrowotnego na 2025 r. — plan, nie wykonanie: wpływy 45 221 741 tys. euro; udziały to obliczenie własne. Wspólną kasę zabezpieczenia społecznego zasilają składki pracowników, pracodawców i samozatrudnionych oraz budżet państwa. ↩
-
INAMI: komunikat o budżecie na 2026 r. i dokument budżetowy rady generalnej — cel budżetowy na 2026 r. to 41,297 mld euro, z czego 0,31 mld euro to kwota, której nie wolno wydać, więc na refundację zostaje 40,986 mld euro; komunikat o wykonaniu budżetu w 2025 r., 13.04.2026 — podaje cel na 2025 r. jako „ponad 39,7 mld euro”; 39,712 mld euro to obliczenie własne (40,986 mld euro minus wzrost o 1,274 mld euro z komunikatu o budżecie na 2026 r.). ↩
-
INAMI, dokument budżetowy rady generalnej — art. 40 § 1 ustawy o obowiązkowym ubezpieczeniu zdrowotnym; 2025 r.: budżet na 2025 r.. ↩
-
Eurostat, zbiór hlth_sha11_hf (wydatki na zdrowie według systemów finansowania), dane za 2024 r., odczyt 19.11.2026. Udziały: HF1 — systemy rządowe i obowiązkowe, HF2 — dobrowolne, HF3 — płatności gospodarstw domowych. Dla całej Unii kwota w euro i w PPS jest z definicji ta sama. ↩ ↩2
-
INAMI, taryfy lekarzy: konsultacje i wizyty od 1.01.2026 — kody 101076 (lekarz rodzinny z akredytacją) i 102535 (specjalista z akredytacją). Dopłata pacjenta — obliczenie własne: honorarium minus kwota zwracana przez kasę. ↩ ↩2
-
INAMI, wyszukiwarka świadczeniodawców — wyszukiwanie po nazwisku lub numerze INAMI; definicje trzech statusów. ↩ ↩2
-
INAMI, komunikat o przystąpieniu do umów taryfowych 2026–2027, 13.03.2026. Liczba obejmuje wszystkich lekarzy, bez podziału na przystąpienie pełne i częściowe. ↩
-
INAMI, Health Professionals Report 2024 (dane za 2024 r.), karty specjalności: lekarze rodzinni, dermatolodzy, okuliści, kardiolodzy, radiolodzy, anestezjolodzy. Udział w umowie liczony wśród lekarzy aktywnych; refundacja na pełny wymiar pracy („Reimbursement by FTE”), gdzie pełny wymiar to mediana refundacji lekarzy tej specjalności w wieku 45–54 lat. ↩ ↩2 ↩3
-
Belfius, analiza MAHA 2025, 19.11.2025 (źródło wtórne) — rachunki 80 szpitali ogólnych za 2024 r., bez siedmiu szpitali akademickich, na podstawie sprawozdań Finhosta składanych ministerstwu zdrowia. Udział ryczałtu budżetowego (34,8%) podajemy za tekstem komunikatu; tabela w tym samym komunikacie podaje 35,6%. ↩ ↩2 ↩3
-
INAMI, pobyty szpitalne przy leczeniu o małej zmienności — podstawy systemu — od 1.01.2019, ustawa z 19.07.2018. ↩
-
Centre fédéral d’expertise des soins de santé (KCE), raport 380Bs o kosztach pośrednich szpitali, 2024 — synteza. ↩
-
INAMI, dane podstawowe na 2026 r. (sześć progów dochodu) i opis limitu. ↩
-
INAMI, rozliczenie bezpośrednie z kasą u lekarzy rodzinnych — obowiązkowe wobec osób z podwyższoną refundacją od 1.10.2015, dozwolone wobec wszystkich od 1.01.2022. ↩
-
INAMI, koszty pobytu w szpitalu. ↩
-
INAMI, zakaz dopłat w opiece ambulatoryjnej wobec osób z podwyższoną refundacją — od 1.01.2025 dla osób z prawem przyznanym automatycznie, od 1.01.2026 także dla osób z prawem przyznanym na podstawie dochodu. ↩
-
Agence intermutualiste (AIM-IMA), „État des lieux des coûts hospitaliers à charge patient” — dane za 2024 r., 19.01.2026 — szpitale ogólne i uniwersyteckie, pobyty stacjonarne i dzienne. ↩
-
RTBF, tekst o strajku lekarzy z 7.07.2025 (źródło wtórne). Strajk zorganizowały dwa związki lekarzy; organizacje ośrodków zdrowia na ryczałcie do niego nie dołączyły. ↩
-
Ustawa ramowa z 30 maja 2026 r., Belgisch Staatsblad z 5.06.2026, art. 48 i 51. ↩
-
OECD Health Statistics 2025, zbiór „Remuneration of health professionals” — relacja do przeciętnego wynagrodzenia, dane za 2024 r. U lekarzy z własną praktyką to dochód z działalności, nie pensja. ↩
-
INAMI, dokument rozliczeniowy dla pacjenta — art. 53 § 1/2 ustawy o obowiązkowym ubezpieczeniu zdrowotnym, skoordynowanej 14.07.1994. ↩
-
betransparent.be — rejestr prowadzony na podstawie ustawy z 18.12.2016 i dekretu królewskiego z 14.06.2017. ↩
-
INAMI, Service d’évaluation et de contrôle médicaux, raport z działalności za 2025 r. (analiza dodatków za pilność: s. 23–24) i komunikat z 17.03.2026. ↩ ↩2
-
Eurostat, zbiór hlth_rs_prs2, 2024 r.: lekarze pracujący z pacjentami („practising”) — Belgia 334,25, Polska 386,20 na 100 tys. mieszkańców; uprawnieni do wykonywania zawodu („licensed”) — Belgia 659,95. ↩ ↩2
-
INAMI, liczba świadczeniodawców w 2025 r., tab. 1, publikacja 24.09.2026 — praktykujący to lekarz z co najmniej dwoma rozliczonymi świadczeniami w roku. ↩
-
Federalne organy doradcze ds. zdrowia, projekt dekretu królewskiego o limitach na lata 2032–2033 i sprawozdanie dla króla — Flandria 1 223 + 204 = 1 427, Wspólnota Francuska 1 089. Dekret z 22.06.2026 ogłoszono w dzienniku urzędowym 3.07.2026: Moniteur belge, nr 2026004950. ↩
-
Eurostat, zbiór hlth_silc_08 (badanie EU-SILC), 2025 r., osoby w wieku 16 lat i więcej, niezaspokojona potrzeba badania lekarskiego. ↩
-
INAMI, Observatoire des maladies chroniques, opinia 2026-01 o czasie oczekiwania. ↩
-
Le Spécialiste, tekst o debacie w Izbie Reprezentantów, 18.06.2025 (źródło wtórne; sondaż Test-Achats, nie pomiar urzędowy). ↩
-
OECD, Health at a Glance 2025, wykres 5.2 (sondaż Gallupa); STADA Health Report 2026, s. 6–7; Ipsos Health Service Report 2026, s. 5–6. ↩
-
Eurostat, zbiór demo_mlexpec, 2024 r., obie płcie; wartości dla Polski i Unii to szacunki wstępne. ↩
-
Ordre des médecins, kompetencje dyscyplinarne, stan na 10.2026. Rozprawy rad odwoławczych są co do zasady publiczne. ↩ ↩2
-
INAMI, Observatoire des maladies chroniques, opinia 2025/02, 28.05.2025. ↩
-
Le Spécialiste, tekst o propozycji reformy Ordre des médecins, 03.2026 (źródło wtórne). ↩
-
Nowy kodeks karny, ustawy z 29.02.2024 (Moniteur belge z 8.04.2024): księga 1, art. 7, i księga 2, art. 106 (śmierć) i 217 (uszkodzenie ciała); wejście w życie: federalna służba ds. sprawiedliwości. ↩ ↩2
-
Le Spécialiste, tekst o zmianach w odpowiedzialności karnej za błąd medyczny, 27.08.2026 (źródło wtórne). ↩
-
INAMI, Fonds des accidents médicaux, raport z działalności za 2025 r. i komunikat z 28.09.2026. Opinie wydane w 2025 r. dotyczą także wniosków z lat wcześniejszych; czas — dla 80% wniosków z 2023 r. ↩
Historia zmian 1
ostatnia zmiana 19.11.2026 · Aktualizacja: liczba lekarzy uprawnionych i praktykujących według statystyki INAMI za 2025 r. (57 556 i 41 002; wcześniej dane za 2024 r.).
Aktualizacja: liczba lekarzy uprawnionych i praktykujących według statystyki INAMI za 2025 r. (57 556 i 41 002; wcześniej dane za 2024 r.).