Za co i jak karzą sądy lekarskie.

Matka złożyła skargę na badanie wzroku córki w poradni okulistycznej. Rzecznik zebrał dokumentację, przesłuchał matkę i lekarkę, a sprawę oceniła biegła okulistka.

Ustalono, że lekarka nie zebrała wywiadu, nie sprawdziła korekcji w oprawkach próbnych ani na foropterze, nie ustaliła pełnej wady wzroku po kroplach porażających akomodację i nie oceniła przedniego odcinka oczu. Dziecko dostało nieprawidłowo dobrane okulary.

Przed sądem lekarka tłumaczyła, że działała pod presją matki pacjentki i wystawiła receptę na jej żądanie.

To drugi zarzut z tej samej sprawy. W poradni lekarka wykonała tej pacjentce także OCT — optyczną tomografię siatkówki — choć według ustaleń nie było do niej wskazań.

Sąd uznał, że dodatkowe badanie umożliwiło korzystniejsze rozliczenie wykonanych procedur.

Trzeci zarzut dotyczy dokumentacji tej pacjentki. Lekarka nie wpisała wywiadu ani zaleceń, a skąpy opis badania umieściła w rubryce przeznaczonej na wywiad.

Rozliczyła autorefraktometrię — komputerowy pomiar wady wzroku — ale nie odnotowała jego wyniku. Jako rozpoznanie wpisała kod ICD-10 H35 (inne zaburzenia siatkówki), choć nic na to nie wskazywało.

Lekarka prowadziła pacjentkę wyłącznie przez teleporady na portalu internetowym. Przepisała jej łącznie 37 opakowań silnego leku nasennego po 30 tabletek, w dawkach ponad dopuszczalne według charakterystyki produktu. Już w trzech pierwszych teleporadach — 5 opakowań, czyli 150 tabletek, przy dawkowaniu jednej dziennie.

Pacjentka trafiła później na oddział psychiatryczny z objawami odstawiennymi z powodu uzależnienia.

Lekarka tłumaczyła, że pacjentka ją okłamywała i zatajała uzależnienie, a gdy portal ją zablokował, założyła konto pod fałszywym nazwiskiem i groziła skargą do rzecznika. Twierdziła też, że stopniowo zmniejszała dawki i kierowała pacjentkę do szpitala.

Według zarzutu lekarz, kierownik zespołu ratownictwa medycznego, stwierdził u pacjentki COVID-19, ale nie uwzględnił występujących u niej dodatkowych czynników ryzyka i błędnie zdecydował, że nie trzeba jej hospitalizować. Sąd lekarski nie rozstrzygał o winie.

Sprawą zajął się najpierw sąd karny. Warunkowo umorzył postępowanie wobec lekarza na dwa lata próby, zasądził od niego zadośćuczynienie dla pokrzywdzonych i zobowiązał go do przeproszenia ich.

Potem ten sam czyn trafił do sądu lekarskiego.

Pacjentka trafiła do szpitala z dusznością, bólami brzucha, nudnościami i wymiotami; chirurdzy wykluczyli przyczynę chirurgiczną. Na oddziale zamiast heparyny drobnocząsteczkowej dostała jako profilaktykę przeciwzakrzepową inny lek, nikt nie szukał przyczyny duszności (echo serca, spirometria, angio-TK, peptyd natriuretyczny), nie powtórzono EKG mimo zmian w zapisie ani badań przy podwyższonych CRP, troponinie i D-dimerach.

Ordynator — specjalista i jedyny lekarz decydujący o leczeniu i wypisie — zlecił wypis do domu przed zakończeniem diagnostyki. Nadzorował też dokumentację, w której brakowało wywiadu, obserwacji i planu leczenia.

Pacjentka zmarła w domu krótko po wypisie; sekcji zwłok nie było. Sąd zaznaczył, że przyczyny nie da się ustalić z całą pewnością, ale z dużym prawdopodobieństwem był to nierozpoznany zawał serca albo zator tętnicy płucnej.

W tej samej sprawie rzecznik oskarżył drugiego lekarza z oddziału — asystenta bez specjalizacji, podległego ordynatorowi, który także zajmował się pacjentką. Zarzut obejmował te same zaniechania w leczeniu oraz nierzetelną dokumentację.

Asystent zeznał, że mówił ordynatorowi, iż pacjentka nie powinna wychodzić ze szpitala. Wpisy w dokumentacji robił na polecenie ordynatora.

Kontrola sprawdziła losowo 480 kart badań profilaktycznych pracowników wystawionych przez lekarza medycyny pracy. W żadnej nie było wywiadu zawodowego, w 185 brakowało badania przedmiotowego (tętna, ciśnienia, podstawowego badania okulistycznego i laryngologicznego), w pozostałych — jego części.

Pracownikom na wysokości powyżej 3 m i kierowcom kategorii C i D nie robił pełnego zakresu badań wymaganego przepisami, podobnie osobom pracującym przy czynnikach szkodliwych. Część wydanych przez niego orzeczeń o zdolności do pracy uznano za nieważne.

Rejestr orzeczeń prowadził niezgodnie z przepisami: co miesiąc numerował go od nowa, wpisywał do niego osoby badane na innej podstawie, a przy skreśleniach nie podawał powodu ani podpisu.

Lekarka ginekolog-położnik prowadziła ciążę. Na wizycie wynik USG wskazywał na hipotrofię płodu (za małą masę dziecka), ale lekarka jej nie rozpoznała i nie zbadała przepływów krwi metodą Dopplera ani nie zrobiła KTG. Wyjaśniła, że nie umie wykonywać badań dopplerowskich, a aparat KTG w gabinecie miała, ale nie było go gdzie użyć. Dziecko urodziło się martwe.

Lekarka tłumaczyła, że wynik USG odczytała jako prawidłowy, bo masa płodu odpowiadała wiekowi ciąży; parametry przeliczyła w uznanym kalkulatorze dopiero po porodzie. Przyznała się do błędu w diagnostyce. Biegli: prawidłowe postępowanie zmniejszyłoby ryzyko, ale nie ma pewności, że zapobiegłoby śmierci płodu.

Za ten sam czyn sąd karny skazał ją wcześniej na grzywnę. Przed sądem lekarskim wyraziła żal i skruchę.

Przynależność do izby lekarskiej i składka członkowska są dla lekarza obowiązkowe. Lekarka przez dwa okresy nie płaciła składek na rzecz okręgowej izby; łączną kwotę zaległości portal zaczernia.

Izba wzywała ją do dobrowolnej zapłaty, ale nie płaciła; całą zaległość uregulowała dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej.

Lekarz zgodził się sporządzić jako biegły opinię dla okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej w sprawie dotyczącej innego lekarza. Rzecznik wyznaczył termin i przekazał mu akta.

Przez około dwa lata nie oddał ani opinii, ani akt, mimo wielu ponagleń i rozmów telefonicznych. Nie odpowiedział też na dwa pisma Naczelnego Rzecznika.

Gdy w końcu odesłał akta z opinią, sprawy, w której opiniował, nie dało się już prowadzić — przedawniła się i została umorzona.

Tłumaczył, że akta omyłkowo trafiły do innego sądu, a potem zaginęły wśród jego dokumentów. Na rozprawę się nie stawił.

Na swoim profilu w popularnym serwisie internetowym, w którym pacjenci wyszukują lekarzy i umawiają wizyty, lekarz przedstawiał się jako specjalista psychiatra. Rzecznik sprawdził profil po zgłoszeniu.

Urząd wojewódzki potwierdził, że lekarz był w trakcie szkolenia specjalizacyjnego z psychiatrii (rezydentury). Specjalizacji nie miał.

Lekarz nie złożył wyjaśnień i nie stawił się na rozprawę.

Pacjent około dziesięć lat po laserowej korekcji wzroku zgłosił się do prywatnej kliniki, bo gorzej widział na prawe oko. Okulistka stwierdziła bliznę rogówki i zaproponowała cross-linking (CXL), który — jak przedstawiła — miał rozjaśnić bliznę i wzmocnić rogówkę.

Dwie biegłe okulistki: wskazaniem do CXL jest stożek rogówki, nie blizna, a zabieg nie ma na celu poprawy ostrości wzroku ani usunięcia przymglenia.

Po zabiegu pacjent miał ból oka i głowy i widział gorzej. Leczenie trwało miesiącami, doszło wirusowe zapalenie rogówki, a w innej klinice stwierdzono potrzebę przeszczepu rogówki. Biegłe nie przesądziły, czy dolegliwości wywołał zabieg, czy zapalenie.

Lekarka nie przyznała się — jej zdaniem CXL stosuje się także przy innych schorzeniach rogówki.

Po operacji plastycznej twarzy w prywatnym centrum adwokat pacjentki pisał do lekarza najpierw o zwrocie kosztów i zadośćuczynieniu, a potem dwukrotnie o wydanie dokumentacji medycznej.

Z dokumentów nie wynikało, by do któregokolwiek z tych pism załączył pełnomocnictwo od pacjentki.

Lekarz wysłał dokumentację wraz ze zdjęciami na adres pacjentki, a pacjentka potwierdziła mailowo, że ją dostała. Rzecznik nie ustalił, czego miało w niej brakować.

W prywatnym gabinecie ginekolożka, za zgodą pacjentki i za pieniądze, przerwała jej ciążę, choć nie zachodziła żadna z przesłanek, które wówczas dopuszczała ustawa.

Sąd karny prawomocnie skazał ją m.in. na karę pozbawienia wolności w zawieszeniu, grzywnę, przepadek korzyści i roczny zakaz wykonywania zawodu ginekologa-położnika.

Stan faktyczny sąd lekarski ustalił na podstawie wyroków sądów karnych obu instancji, których lekarka nie kwestionowała. Sąd uznał, że na podstawie art. 62 ustawy o izbach lekarskich jest „związany ustaleniami dokonanymi przez sąd powszechny w prawomocnym wyroku skazującym”.

Lekarz z zagranicy, w swoim kraju specjalista endokrynolog, dostał w Polsce w uproszczonym trybie warunkowe prawo wykonywania zawodu — jako lekarz bez specjalizacji. W tym trybie tytułu specjalisty się nie uznaje.

Przy drzwiach gabinetu wisiała tabliczka z jego nazwiskiem i napisami „endokrynologia” i „diabetologia”; sąd uznał, że lekarz nic nie zrobił, by ją usunięto, i tym samym pośrednio godził się na wprowadzanie pacjentów w błąd. Ogłoszeń sam nie zamieszczał.

Tłumaczył, że przyjęto go jako lekarza ogólnego i że znał przepisy. Dyrektor placówki przyznał, że zatrudnienie wynikało z błędnego rozumienia zasad; umowę zmieniono na porady w poradni lekarza rodzinnego.

Na początku pandemii lekarz powiedział w wywiadzie na portalu internetowym, że w Polsce od zawsze unika się wpisywania zakażenia jako przyczyny zgonu, bo zgon z powodu zakażenia oznacza kłopoty szpitala — prościej wpisać niewydolność oddechową.

Skargę złożył inny lekarz: według niego wypowiedź sugerowała, że lekarze fałszują statystyki zgonów. Lekarz przeprosił w biuletynie izby lekarskiej, ale mediacja ostatecznie się nie powiodła i sprawa trafiła do sądu.

Przyznał się do autorstwa, nie do winy: chodziło mu o niedoszacowanie zgonów z zakażeń, np. grypy, i powoływał się na dane statystyczne. Dodał, że dziś byłby ostrożniejszy w sformułowaniach.

Lekarz, który wykonywał rozmazy z biopsji, zakłuł się igłą z krwią pacjentki. Zgłosił się na SOR, a stamtąd — zgodnie z procedurą szpitala — następnego dnia do lekarki medycyny pracy.

Lekarka odmówiła skierowania go do poradni chorób zakaźnych na profilaktykę poekspozycyjną i zaleciła tylko badania laboratoryjne po 6 tygodniach, 3 i 6 miesiącach. Nie wydała też zaświadczenia o odmowie. Lekarz poszedł do poradni sam, zobowiązując się pokryć koszt leków i badań.

Biegła z chorób zakaźnych: wpisy w dokumentacji („igła nieznanego pochodzenia”, zakłucie) oznaczały według procedury ewidentną ekspozycję i dawały podstawę do skierowania; lekarza należało skierować do specjalisty już na SOR, a odsyłanie do poradni medycyny pracy wydłużało czas do oceny przez specjalistę. Według działu epidemiologii placówki za postępowanie po ekspozycji odpowiada lekarz medycyny pracy. Lekarka twierdziła, że według procedur szpitala skierowanie nie było potrzebne, a wyniki z SOR były prawidłowe.

Rzecznik dowiedział się od sekretarza okręgowej rady lekarskiej, że lekarka zalega ze składkami członkowskimi. Część zaległości za ten okres opłaciła.

Nie stawiła się ani na przesłuchanie u rzecznika, ani na rozprawę i nie złożyła żadnych wyjaśnień.

Zarzut: dentystka nierzetelnie prowadziła i zabezpieczała dokumentację medyczną pacjentki, w tym zdjęcia rentgenowskie, a po „domniemanej kradzieży” dokumentacji nie próbowała jej odtworzyć.

Lekarka sama wniosła o dobrowolne poddanie się karze, a rzecznik się nie sprzeciwił — sąd nie przeprowadzał więc postępowania dowodowego, a orzeczenie nie opisuje szczegółów zdarzenia.

Lekarz przychodni miał w dokumentacji trzech pacjentek pomijać wywiad, informacje o chorobach i uczuleniach oraz wyniki badania. Biegły ocenił tę dokumentację jako uzupełnioną tylko częściowo, z istotnymi nieprawidłowościami.

Lekarz tłumaczył, że to wieloletnie pacjentki przychodni, które przychodziły po kontynuację leczenia — głównie recepty na stałe leki — a ich dane są w dokumentacji przychodni. W pandemii, przy natłoku pacjentów, wpisy bywały skrótowe.

Czwarty zarzut: w czasie obowiązku zgłaszania nie zgłaszał inspektorowi sanitarnemu rozpoznań i podejrzeń COVID-19 u pacjentów, którzy do niego trafiali. Przyjmował wtedy pacjentów z całej Polski.

Lekarz w trakcie specjalizacji dyżurował w nocnej i świątecznej opiece zdrowotnej. Wieczorem przyszli dwaj ojcowie z chorymi dziećmi (gorączka, ból gardła, kaszel). Lekarz rozmawiał z nimi na korytarzu: dziewczynce zalecił herbatę, leżenie i coś z apteki, odmówił osłuchania i obejrzenia gardła; chłopcu tylko przyłożył dłoń do czoła. Żadnego dziecka nie przyjął do gabinetu i nie sporządził dokumentacji.

Jeden z ojców zawiadomił policję. Badanie wydychanego powietrza wykazało 0,58–0,59 mg/l alkoholu. Następnego dnia, po konsultacji w nocnej i świątecznej opiece, u dziewczynki rozpoznano ostre zapalenie krtani i tchawicy, a u chłopca ostre zapalenie oskrzeli.

Prokuratura umorzyła dochodzenie o narażenie pacjentów — biegła uznała uchybienia za bezskutkowe: nie naraziły dzieci na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Lekarz przyznał się tylko do nietrzeźwości; twierdził, że ojciec „wymuszał antybiotyki”. Na rozprawę się nie stawił.

Chirurg z wieloletnim stażem pełnił samodzielny dyżur na SOR. Po zgłoszeniu na policję badanie wykazało 0,41, a ok. 20 minut później 0,42 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Lekarza zatrzymano; dyżuru nie mógł dokończyć.

Wcześniej tego dnia zajął się czterema pacjentami: nastawił palec, zlecił badania przy bólu brzucha, przyjął na oddział pacjentkę z urazem biodra, zaopatrzył skręcony staw skokowy. Pacjenci nie wyczuli alkoholu i nikt nie miał zastrzeżeń; według dokumentacji nikomu nie zaszkodził.

Lekarz przyznał się. Mówił, że był to „głupi incydent”; tłumaczył się trudną sytuacją rodzinną i twierdził, że wypił piwo.

Starsza pacjentka kilka razy trafiała na SOR z osłabieniem, bólem brzucha i zawrotami głowy. Przy ostatnim pobycie lekarz zlecił badania i EKG, wyrównał zaburzenia elektrolitowe i wypisał ją do domu. Wkrótce zmarła; sekcja wykazała świeży zawał serca.

Biegli: EKG wykonano dopiero po półtorej godziny (zalecenie: do 10 minut), a zapis miał cechy zawału. Nie oznaczono troponin, nie powtórzono EKG, nie zlecono konsultacji kardiologa. Czy szybkie przekazanie do kardiologii by ją uratowało — nie da się stwierdzić, „lecz nie można tego wykluczyć”.

Sąd karny prawomocnie skazał lekarza na grzywnę (150 stawek dziennych) za nieumyślne narażenie pacjentki na niebezpieczeństwo. Lekarz przyznał się; uniesienia w EKG uznał wtedy za mieszczące się w normie u starszej osoby.

W sprawie o stwierdzenie nabycia spadku sąd cywilny potrzebował dokumentacji medycznej spadkodawcy, żeby biegły ocenił, czy świadomie sporządził testament. Według sądu cywilnego był jedynym lekarzem, u którego zmarły się leczył.

Przez ponad rok sąd wzywał go listownie, telefonicznie i mailowo; dwa razy ukarał go grzywną. Lekarz mówił kolejno, że dokumentację wysłał, że nie pamięta kiedy, prosił o kontakt później. Na pisma rzecznika też nie odpowiadał.

Dopiero przed rzecznikiem stwierdził, że „pierwszy raz w życiu” zaginęła mu dokumentacja pacjenta. Sąd lekarski w to nie uwierzył.

Wojewódzki ośrodek medycyny pracy skontrolował badania profilaktyczne pracowników w praktyce lekarki. Wyszło, że nie miała aktualnych uprawnień lekarza medycyny pracy, używała nieaktualnej pieczątki i prowadziła dokumentację niezgodnie z przepisami.

Jednemu pracownikowi wydała orzeczenie o zdolności do pracy bez wymaganej konsultacji okulistycznej.

Rzecznik początkowo odmówił wszczęcia sprawy; sąd lekarski uchylił tę decyzję po zażaleniu. Lekarka przyznała się, wyraziła skruchę i zrezygnowała z badań pracowniczych.

Młody mężczyzna przyszedł na SOR z ostrym bólem głowy, drętwieniem rąk, zaburzeniami wzroku i mowy oraz wysokim ciśnieniem. Lekarz po niespełna trzech minutach uznał objawy za wymyślone i kazał kupić w aptece tabletkę przeciwbólową. Gdy brat pacjenta poprosił o pisemne potwierdzenie, że nic mu nie grozi, lekarz — według skargi — krzyczał i wyrzucił obu z oddziału.

Po południu lekarz nocnej opieki zbadał pacjenta i skierował go z powrotem na SOR; tomografia głowy wyszła prawidłowo. Z wizyty u pierwszego lekarza nie było żadnej dokumentacji.

Lekarz nie stawił się ani u rzecznika, ani w sądzie i nie odbierał korespondencji. Był już wcześniej karany upomnieniem i naganą, a w innych sprawach toczyły się postępowania o podobne zarzuty.

Pacjentka chciała odbudować ułamany ząb, leczony wcześniej kanałowo. Dentysta nie zlecił zdjęcia — posłużył się przyniesionym przez nią pantomogramem, zapewnił, że korzeń jest zdrowy, i założył most, którego filarami były ten ząb i drugi ząb.

Później tomografia w innym gabinecie wykazała rozległy stan zapalny przy tym zębie. Biegły protetyk: ząb nie nadawał się na filar, a przed pracą trzeba było zrobić zdjęcie punktowe lub tomografię. Dokumentacja była uboga — bez planu leczenia i opisanej zgody.

Dentysta zaproponował leczenie naprawcze, ale odmówił zwrotu kosztów. Obrońca twierdził, że ząb zakwalifikowała inna dentystka. Sprawa trafiła do NSL po odwołaniu obrony.

Na pierwszej wizycie lekarka zdecydowała o usunięciu trzech zębów i założeniu aparatu stałego na oba łuki. Po około 2,5 roku chciała zakończyć leczenie; pacjentka nie przyjęła efektu i poszła do innego specjalisty.

Biegła ortodontka: dokumentację do planowania wykonano, ale jej nie przeanalizowano — ekstrakcje były zbędne, prawidłowego zgryzu nie osiągnięto, a warunki zębowo-wyrostkowe się pogorszyły. W dokumentacji nie było planu leczenia ani opisu aktywacji aparatu.

Lekarka twierdziła, że to pacjentka przerwała leczenie i nie chciała retencji; proponowała mediację. Sprawa trafiła do NSL po odwołaniu obrony.

Pacjent z bólem w klatce piersiowej trafił na SOR. Radiolog opisał zdjęcie rentgenowskie płuc (zagęszczenia, cechy zastoju), ale nie zasugerował pilnej tomografii. Sam przyznał później, że zmiany pozwalały podejrzewać nowotwór, choć „nie była to sprawa ewidentna”.

Dwa tygodnie później tomografia wykazała zaawansowany nowotwór płuca; pacjent zmarł. Biegły powołany przez NSL: samo RTG nie pozwalało jednoznacznie rozpoznać nowotworu.

Odwołanie wniosła rodzina pacjenta: chciała, by sąd przypisał lekarzowi wpływ na opóźnienie rozpoznania i zgon.

Pulmonolożka na dyżurze konsultowała tego samego pacjenta na SOR. Według zarzutu oparła się na opisie RTG, nie oglądając zdjęcia, i źle oceniła stan chorego.

Nie widziała wskazań do pilnej hospitalizacji, ale zaleciła antybiotyk i tomografię ambulatoryjnie — zapisała to w karcie. Tłumaczyła, że na dyżurze miała 28 pacjentów na oddziale i do tego konsultacje.

Odwołanie wniosła rodzina pacjenta, chcąc ponownego rozpoznania sprawy.

Izba lekarska sprawdzała lekarzy w placówkach reklamujących się jako „kliniki witaminowe”. W prywatnej placówce lekarz pobierał pacjentom 100–150 ml krwi, ozonował ją i podawał z powrotem do żyły. Strona placówki wymieniała choroby, które zabieg miał leczyć; lekarz mówił o 150 chorobach.

Biegli: skuteczności dożylnej ozonoterapii nie potwierdzono w wiarygodnych badaniach — efekty nie przekraczały placebo. Taki zabieg z krwią powinien też podlegać przepisom o publicznej służbie krwi.

Sprawa wróciła do NSL po wyroku Sądu Najwyższego, który kazał zasięgnąć opinii biegłych. Na rozprawie przed NSL obrońca oświadczył, że lekarz zaprzestał tych zabiegów; usługa zniknęła też ze strony placówki.

Ortodontka leczyła pacjentkę z tyłozgryzem aparatem lingwalnym, a potem nakładkami. Według biegłej cel leczenia wymagał przesunięcia zębów szczęki, a zamykanie luk w żuchwie bez zakotwienia szkieletowego sprzyjało nasileniu wady. Przeciętne leczenie trwa 2–3 lata; tu trwało ponad dziesięć lat i prawidłowego zgryzu nie osiągnięto. Dokumentacja była skąpa.

Lekarka wskazywała na brak współpracy pacjentki i jej odmowę usunięcia zęba mądrości. Pacjentka złożyła skargę dwa i pół roku po zakończeniu leczenia.

Sprawa trafiła do NSL po odwołaniu obrony.

Pacjentka przyszła na trzecią dawkę szczepionki przeciw COVID-19. Kwalifikował ją lekarz — właściciel i kierownik przychodni — bez maseczki i rękawiczek; stetoskopu nie zdezynfekował ani przed, ani po osłuchaniu.

Lekarz to przyznał: jako właściciel wydał zarządzenie, że przyjmujący pacjentów nie muszą nosić maseczek, a stetoskop jego zdaniem „nie nadaje się do dezynfekcji”. Pacjentka nie doznała uszczerbku na zdrowiu.

Sprawa trafiła do NSL po odwołaniu obrony.

Na publicznym spotkaniu stowarzyszenia lekarka powiedziała w przemówieniu, że „te wszystkie epidemie to jest jedno wielkie kłamstwo”, i mówiła o szczepionkach.

Tłumaczyła, że chodziło jej o epidemie „medialne”, np. za granicą, i że przemówienie przerwano. NSL odtworzył całe nagranie i uznał za „wręcz nieprawdopodobne”, by lekarka mogła tak zmienić wypowiedź, żeby nie dotyczyła „także zjawiska epidemii w Polsce”.

Sprawa wróciła do NSL po wyroku Sądu Najwyższego — wcześniej obrońcę usunięto z sali rozpraw za brak maseczki, mimo zaświadczenia lekarskiego zwalniającego go z tego obowiązku, co naruszyło prawo do obrony.

Pacjentka z bólami stawów skroniowo-żuchwowych i szumami usznymi trafiła do dentysty z polecenia znajomego i po sprawdzeniu informacji o nim w internecie. Ten zalecił jej m.in. dietę GAPS z podręcznikiem, sól gorzką, kurkumę, ozonowanie uszu, wkładki ortopedyczne i pas — według ustaleń kupione w jego gabinecie — oraz rozpoznał u niej wadę postawy i problemy dróg żółciowych.

Zgryz leczył nakładami, których celem według lekarza była „ekstruzja zębów bocznych”. Dwie niezależne biegłe ortodontki uznały diagnozę za błędną, a takie leczenie u tych pacjentów — za błąd w sztuce; pierwsza oceniła metodę jako niezweryfikowaną naukowo. Po ponad trzech latach pacjentka czuła się i wyglądała gorzej — wada się pogłębiła, pojawiły się recesje dziąseł i resorpcja korzeni.

Zarzutu posługiwania się nienależnym tytułem nie udowodniono. Sprawa trafiła do NSL po odwołaniu obrony.

W czterech różnych dniach lekarka przyszła do pracy w gabinecie nietrzeźwa i przyjmowała pacjentów. Sprawa zaczęła się od pisma komisji izby lekarskiej i notatki policji z interwencji w gabinecie.

Nie ustalono narażenia konkretnego pacjenta; policja i prokuratura uznały, że czyn nie był przestępstwem. Wcześniej lekarka nie była karana.

Od orzeczenia I instancji lekarka się odwołała, ale potem odwołanie cofnęła.

Lekarz przyjechał na wizytę domową do pacjenta po nadużyciu alkoholu. Zbadał go, rozpoznał ostry brzuch, wystawił skierowanie do szpitala i polecił rodzinie zawieźć chorego na chirurgię. Wychodząc, powiedział: „Weź sobie cztery dechy, zbij pudło i idź się połóż na cmentarz”. Twierdził, że mówił to do rodziny, jako ostrzeżenie przed skutkami picia.

Stan pacjenta się pogorszył; zmarł mimo reanimacji. Lekarz wystawił kartę zgonu bez oględzin zwłok, tylko na podstawie karty od ratownika medycznego; według uzasadnienia miał świadomość, że „sytuacja taka nie powinna mieć miejsca”. Część skargi dotyczącą leczenia rzecznik umorzył; zarzuty przed sądem nie dotyczyły przyczyny śmierci.

Lekarz odwołał się od orzeczenia I instancji, a potem odwołanie cofnął.

Mąż, w długim konflikcie z żoną, poprosił o domową wizytę psychiatry. Żona nie została uprzedzona i nie zgodziła się na badanie — tylko „z grzeczności” na rozmowę, a lekarz nie powiedział jej, że to badanie psychiatryczne. Rozmowa dotyczyła głównie konfliktu małżeńskiego.

Po rozmowie lekarz wystawił skierowanie do szpitala psychiatrycznego i przekazał je mężowi, bez wiedzy pacjentki. Biegli z psychiatrii, medycyny ratunkowej i sądowej: nie było podstaw do skierowania ani zagrożenia życia lub zdrowia.

Od orzeczenia I instancji odwołali się obrońcy lekarza i pełnomocniczka pokrzywdzonej, która żądała pozbawienia go prawa wykonywania zawodu.

Młoda kobieta, kierująca samochodem, uderzyła w ogrodzenie. Ratownicy przywieźli ją na desce ortopedycznej z kołnierzem; ból lędźwiowy oceniono na 8 w skali 10. Lekarka dyżurna, internistka, zleciła tomografię głowy i badania krwi, ale nie badanie kręgosłupa — i rozpoznała stłuczenie.

W karcie wypisowej znalazł się wpis o tomografii kręgosłupa bez zmian, choć takiego badania nie wykonano. Przez ten wpis lekarz rodzinny nie wystawił zwolnienia ani skierowania. Po 20 dniach rentgen wykazał złamanie kręgu L1.

Lekarka twierdziła, że ból ustąpił po lekach przeciwbólowych, a za opóźnienie odpowiada pacjentka, która późno zgłosiła się do lekarza; obrona dowodziła w odwołaniu, że ból nie mógł być silny, skoro RTG wykonano dopiero po 20 dniach. Sprawa trafiła do NSL po odwołaniu obrony.

Zespół ratownictwa przyjechał do pacjenta z silnym bólem brzucha i dusznością. Lekarz kierujący zespołem został w karetce i palił papierosa; do domu poszedł dopiero na żądanie żony chorego. NSL przyjął za pewnik, że nie zbadał chorego fizykalnie — robili to ratownicy. Saturacja wynosiła 80%, a zlecono Relanium, które przy niewydolności oddechowej może pogorszyć stan chorego.

W czasie transportu siedział obok kierowcy i palił. Rodzina wyczuła od niego alkohol; badanie krwi wykazało ok. 1,2 promila. Pacjent zmarł z powodu masywnej zatorowości płucnej. Sąd karny skazał lekarza za wykonywanie czynności w stanie nietrzeźwości.

NSL uznał, że nie da się pewnie powiązać postępowania lekarza ze śmiercią — choroba miała dynamiczny przebieg, a rokowanie i tak było złe. Sprawa trafiła do NSL po odwołaniu obrony.

Małżonkowie z objawami grypy, którzy nie mogli dostać się do lekarza rodzinnego, przyszli w nocy do nocnej opieki. Lekarka, pod koniec 13,5-godzinnego dyżuru z około 50 pacjentami, zbadała oboje i rozpoznała infekcję. Wulgarnie okazywała niezadowolenie i sugerowała, że symulują, by wyłudzić zwolnienie.

Kobiecie wydała kartę i receptę z danymi innej pacjentki — zauważyła to sama pacjentka w domu. Lekarka poprawiła dokumentację i zaproponowała wymianę recepty. Tłumaczyła się epidemią grypy i nieprzespaną nocą.

Sprawa była już wcześniej uchylana i rozpoznawana ponownie; do NSL trafiła po odwołaniu obrony.

Syn zadzwonił do przychodni, że matka ma nagle złe samopoczucie i jest tego dnia słabsza; w skardze, złożonej po roku, opisał drętwienie palców i niemożność utrzymania laski. Lekarka zastępowała lekarza rodzinnego w długi weekend i obsługiwała dwa rejony. Wysłała doświadczoną pielęgniarkę środowiskową.

Pielęgniarka zbadała chorą — ciśnienie, cukier, ocena w kierunku udaru wypadła negatywnie — i po konsultacji telefonicznej zapisała zalecenia: odpoczynek, a przy opadnięciu kącika ust wezwanie pogotowia. Po południu stan się pogorszył; według syna matka dwa razy odmówiła jazdy do szpitala. Następnego dnia trafiła na neurologię z porażeniem.

Skargę i odwołanie złożył syn pacjentki.

Pacjentka z trudnościami w oddychaniu, która chciała też poprawić wygląd nosa, była na trzech konsultacjach. Lekarz zlecił tomografię zatok i przeprowadził operację przegrody i nosa. Podpisała spersonalizowany formularz zgody; twierdziła, że podpisała pusty druk.

Na kontrolach po zabiegu gojenie było prawidłowe, z niewielkim obrzękiem nosa. Perforację przegrody stwierdził rok później inny laryngolog; kolejny lekarz wykonał operację korekcyjną. Biegli ocenili technikę jako niewłaściwą, ale nie badali pacjentki po pierwszej operacji.

Drugi zarzut dotyczył wizyty kontrolnej, której nie ma w dokumentacji — obrona twierdziła, że w ogóle się nie odbyła. Do NSL odwołała się obrona.

Pacjenta zoperowano z powodu zgorzelinowego, perforowanego zapalenia wyrostka. W trzeciej dobie dyżur miała obwiniona: usunęła sondę żołądkową z powodu dyskomfortu pacjenta i zleciła potas. W dokumentacji brak obserwacji lekarskiej z tego dnia.

Żona pacjenta, pielęgniarka, oceniała jego stan jako zły, ale z lekarką nie rozmawiała. Lekarka twierdziła, że pacjent był stabilny i chodził sam. W kolejnej dobie pojawiły się gorączka i wymioty; tomografia wykazała niedrożność jelit i podejrzenie ropnia. Po ponownej operacji pacjenta przekazano na intensywną terapię innego szpitala z rozpoznaniem wstrząsu septycznego; zmarł.

Biegły chirurg zakwestionował tylko postępowanie lekarza dyżurnego. Sprawa była już raz w NSL; po ponownym rozpoznaniu odwołali się obrońca lekarki i pełnomocnik żony pacjenta.

Lekarz z wieloletnim doświadczeniem wystąpił w transmisji na żywo z osobą spoza zawodu. Nie reagował, gdy rozmówca mówił, że witamina C ratuje życie, a lekarze mają „bzdurne procedury”, przez które ludzie umierają w szpitalach.

Sam mówił, że dożylne DMSO działa silnie przeciwzapalnie i nie stosuje się go „ze względu na biznes w medycynie”, że rozcieńczony nadtlenek wodoru ma „znakomite efekty lecznicze” i że w zapaleniu płuc przy COVID-19 zastosowałby witaminę C, DMSO lub perhydrol. Żadna z tych tez nie ma potwierdzenia w badaniach klinicznych.

Faktów nie kwestionował. Kwestionował natomiast to, że w ogóle podlega samorządowi lekarskiemu, a do sądu napisał, że nie będzie rozmawiał z organami izby, bo ich członkowie wymagają „douczenia się i doszkolenia”. Do NSL odwołał się sam.

Pogotowie wezwano do pacjentki z zasłabnięciem i bólem w klatce piersiowej promieniującym do łopatek. Rodzina powiedziała o nadciśnieniu i poszerzeniu aorty i pokazała dokumentację. Zespół zrobił EKG, a lekarka rozpoznała kręcz szyi, podała leki w zastrzyku i zostawiła chorą w domu.

Ból nie ustępował. Rodzina zawiozła pacjentkę do lekarza rodzinnego, ten skierował ją na SOR; badanie wykazało rozwarstwienie aorty. Po operacji kardiochirurgicznej pacjentka zmarła. Biegli: przy znanej chorobie aorty należało ją przewieźć do szpitala, ale nawet wtedy nie było pewności uratowania życia.

Sąd karny prawomocnie skazał lekarkę na grzywnę za nieumyślne narażenie pacjentki na niebezpieczeństwo utraty życia. Do NSL odwołała się obrona.

Rodzina wezwała pogotowie do starszej pacjentki z dusznością, bladością i potliwością, która spadła z wersalki. Miesiąc wcześniej wypisała się na własne żądanie ze szpitala, gdzie leczono ją z powodu niewydolności krążenia i zapalenia płuc.

Lekarz zapisał saturację 78% i ciśnienie 170/80, rozpoznał niewydolność serca i otyłość, podał nitroglicerynę i lek moczopędny i zostawił chorą w domu. Nie zebrał pełnego wywiadu i nie zapisał zaleceń — twierdził, że przekazał je ustnie. Następnego dnia saturacja spadła do 66%; w szpitalu rozpoznano urosepsę i obustronne zapalenie płuc.

Lekarz tłumaczył, że duszność wynikała z wysiłku i otyłości, a parametry były zbliżone do tych z wypisu. Do NSL odwołał się sam.

Pacjent przyszedł do przychodni z dusznością, dreszczami i złym samopoczuciem i chciał zostać zbadany. Lekarz rozmawiał z nim na korytarzu, nie zaprosił go do gabinetu i nie założył dokumentacji; podejrzewając COVID-19, zaproponował test w szpitalu w innej miejscowości.

Personel nie wezwał karetki, więc pacjent zadzwonił na 112 sam. Ratownicy pod przychodnią zmierzyli ciśnienie 180/120, cukier 272 mg% i temperaturę 39,4°C. Lekarz zachowywał się wobec nich niewłaściwie — dyspozytor wezwał policję.

Lekarz twierdził, że chciał zmierzyć saturację, a pacjent odmówił, i że działał według rozporządzenia o postępowaniu przy podejrzeniu COVID-19. Do NSL odwołała się obrona.

Pacjentka z plamieniem i rosnącym poziomem hormonu ciążowego dwukrotnie trafiła na oddział, którym kierował obwiniony. Podczas pierwszego pobytu USG wykonywali rezydenci; wypisano ją najpierw z rozpoznaniem poronienia zagrażającego, potem poronienia chybionego, po lekach wywołujących poronienie.

Kilka dni później przyszła do prywatnego gabinetu ordynatora. Po badaniu i USG nie stwierdził nic niepokojącego i wyznaczył wizytę za trzy miesiące. Następnego dnia trafiła na SOR we wstrząsie: pęknięta ciąża jajowodowa, 1,5–2 litry krwi w jamie brzusznej, usunięto jajowód.

Lekarz twierdził, że podejrzewał ciążę pozamaciczną, a pacjentka wypisała się na własne żądanie — w dokumentacji nie ma o tym śladu. Do NSL odwołał się sam.

Firma prowadzona przez lekarkę zawiesiła działalność. Dwóm pracownicom zaproponowano pozostanie na zwolnieniu z powodu ciąży. Lekarka założyła im dokumentację ciąży i wystawiła cztery zwolnienia lekarskie, choć żadne badanie ciąży nie potwierdziło.

Instytucja wypłacająca zasiłki wstrzymała wypłaty po wykryciu nieprawidłowości. Sąd karny prawomocnie skazał lekarkę za ten sam czyn, orzekając m.in. czasowy zakaz wykonywania zawodu; kary wykonała.

Przed sądem lekarskim twierdziła, że wyrok karny wydał „sąd kapturowy”; później przyznała, że postąpiła źle. Do NSL odwołała się sama, prosząc o umorzenie.

Lekarz przez ponad trzy lata nie płacił obowiązkowych składek członkowskich (60 zł miesięcznie, od 2023 r. 120 zł). Był wzywany do zapłaty, ale zalegał dalej; nie zwolniono go uchwałą z płacenia składki.

Całą zaległość zapłacił dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej.

Chłopiec miał bóle brzucha. Rodzice, nie chcąc czekać na termin w poradni, poszli prywatnie do lekarza z doświadczeniem urologicznym. Ten rozpoznał przewlekłe zapalenie prostaty i zaburzenia lipidowe i zlecił dwa leki antybakteryjne — w dawkach i przez czas niezgodne z charakterystyką leku, bez pisemnej zgody rodziców na stosowanie poza wskazaniami.

Drugi lekarz postawił kolejne rozpoznania, m.in. zaburzeń lipidowych i metabolicznych, i przepisał łącznie 10 rodzajów leków, w tym dwa leki przeciwdepresyjne przeciwwskazane u osób poniżej 18 lat. Pielęgniarki odmówiły podania zastrzyków jako niebezpiecznych.

Po kilku dniach u chłopca wystąpiły poważne objawy niepożądane. W szpitalu odstawiono leki; badania wykazały, że jest zdrowy. Lekarze kwestionowali kompetencje biegłych. Do NSL odwołali się obaj i ich obrońcy.

Kontrola NFZ w szpitalu zakwestionowała 443 refundowane recepty na silne opioidy dla dwóch pacjentów, wystawione na blankietach lekarza SOR i nocnej opieki. Z 308 na 310 wizyt nie było żadnej dokumentacji. Przykładowe zalecenie oznaczało 1200 mg morfiny na dobę — przeciętne dawki ambulatoryjne nie przekraczają 100 mg.

Jedna pacjentka była znajomą lekarza; drugi pacjent zeznał, że nigdy u niego nie był i go nie zna. Biegli grafolodzy potwierdzili jego pismo na ponad 100 receptach. Według prokuratury leki trafiały przez znajomych lekarza do sprzedaży w internecie; część recept sfałszowały osoby trzecie.

Lekarz twierdził, że skradziono mu pieczątkę i blankiety — nie zgłosił tego izbie, pracodawcy, NFZ ani policji. Do NSL odwołali się on i jego obrońca.

W nocy na izbę przyjęć kliniki ginekologii przyszła kobieta w 33. tygodniu ciąży z bólami podbrzusza, z cukrzycą i po wcześniejszym usunięciu mięśniaka macicy. Rezydentka zbadała ją, zrobiła USG i oceniła KTG, po czym zadzwoniła do obwinionej — I dyżurnej, specjalistki.

Lekarka przez telefon zdecydowała o odesłaniu pacjentki do domu, wiedząc, że przyczyny bólu nie ustalono; pacjentki nie zbadała. Rano kobieta wróciła z silnym bólem: płód był martwy, a podczas cięcia cesarskiego stwierdzono pęknięcie macicy w miejscu blizny.

Biegły: rozpoznanie przekraczało umiejętności rezydentki — jeśli specjalista nie mógł przyjść, pacjentkę należało przyjąć. Nie wykazał jednak, że macica pękła w nocy. Lekarka tłumaczyła, że bóle ustąpiły. Do NSL odwołała się obrona.

Lekarka została prawomocnie ukarana za nieopłacanie składek na izbę lekarską karą pieniężną i zawieszeniem prawa wykonywania zawodu na rok. Obrońca wniósł o wznowienie postępowania.

Przez lata składki potrącał pracodawca, który co roku zapewniał lekarkę, że je odprowadza. Wezwania szły na nieaktualny adres, a odbiór pism w zakładzie pracy kwitowały pracownice rejestracji. Gdy lekarka dowiedziała się o zaległości, od razu ją spłaciła — w czasie, gdy przez karę nie mogła pracować.

Matka przyszła z 4-letnim synem, który od kilku dni kaszlał. Lekarka zbadała go i zaleciła leki homeopatyczne oraz „zestaw nr 1” z ziół, który sprzedała matce w gabinecie — bez składu, proporcji, terminu ważności i producenta. Według matki lekarka mówiła też, że szczepienia powodują atopię.

Następnego dnia pediatra zlecił RTG, które wykazało zapalenie płuc; antybiotyk wyleczył dziecko. Na pieczątce w dokumentacji lekarka używała określenia sugerującego nienależną specjalizację (według odwołania — „homeopata”).

Lekarka twierdziła, że dziecko było w dobrym stanie, homeopatia jest legalna, a zapłacona kwota to opłata za wizytę, nie za zioła. Na rozprawę nie przyszła. Do NSL odwołała się sama.

W programie telewizyjnym lekarka przedstawiła się jako autorka „absolutnie nowatorskiej metody” leczenia implantologicznego. Podano adres strony jej placówki, a ona zachęcała do kontaktu telefonicznego nawet w święto.

Dwukrotnie radziła widzom „bardzo dokładnie i rozważnie wybierać swojego lekarza” i mówiła o pacjentach, którzy trafiają do niej „po różnych nieudanych próbach”. Biegły uznał, że opisane techniki są powszechnie znane z literatury.

Lekarka tłumaczyła się stresem i brakiem doświadczenia w telewizji; przed NSL wyraziła skruchę. Sprawa była już raz w NSL i wróciła do ponownego rozpoznania. Do NSL odwołała się obrona.

Pracownicy szpitala zgłosili, że lekarz pełni dyżur na szpitalnym oddziale ratunkowym pod wpływem alkoholu. Wezwana policja zbadała go trzykrotnie: od 1,19 do 1,32 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Lekarz oświadczył, że w trakcie dyżuru wypił ok. 400 ml wódki.

Wcześniej NSL prawomocnie ukarał go za identyczne zachowanie na SOR — zakazem samodzielnych dyżurów na 2 lata i karą pieniężną. Drugi zarzut dotyczył złamania tego zakazu; z niego sąd I instancji lekarza uniewinnił, bo na oddziale był też inny lekarz, a określenie samodzielnego dyżuru w poprzednim orzeczeniu uznał za niejednoznaczne.

Przed sądem I instancji lekarz wielokrotnie się nie stawiał. Obrona powoływała się na jego dorobek zawodowy i żal i prosiła o łagodniejszą karę. Do NSL odwołał się obrońca.